Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...].
Po wydaniu ww. wyroku skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. akt IVSA/Wa 778/13, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, o którego wyznaczenie zwrócono się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła radcę prawnego P. O. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej J. W. W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. wyznaczony w sprawie radca prawny poinformował, że sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia w imieniu skarżącej skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 8 listopada 2013 r. Oświadczył jednocześnie, że o powyższym fakcie poinformował skarżącą w dniu 10 stycznia 2014 r., przesyłając jej odpis sporządzonej opinii. Pełnomocnik złożył dodatkowo oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały przez skarżącą pokryte w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek należy zważyć, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w niniejszej sprawie wynosi 240 zł.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 1 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.