Uzasadnienie
W dniu 30 maja 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka ustanowiła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu.
Pismem z 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożyła sprzeciw od pkt. 2 postanowienia z 25 kwietnia 2016 r.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 8/16 odrzucono sprzeciw M. R. od pkt 2 postanowienia 25 kwietnia 2016 r. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców z [...] listopada 2016 r., w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen.
Pismami z 25 lipca 2016 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu złożyła zażalenie na ww. postanowienie Sądu z 29 czerwca 2016 r., oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. We wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że skarżąca otrzymała postanowienie referendarza sądowego 28 kwietnia 2016 r., profesjonalny pełnomocnik został ustanowiony 30 maja 2016 r., a informację o ustanowieniu, wraz z odpisem postanowienia z 25 kwietnia 2016 r. (pełnomocnik skarżącej w piśmie powołuje się omyłko na postanowienie z 26 kwietnia 2016 r.) otrzymała 9 czerwca 2016 r. Pełnomocnik skarżącej podkreśliła, że M. R. posługuje się językiem polskim w sposób wystarczający do normalnego funkcjonowania, natomiast nie zna szczegółów dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi.
Ponadto we wniosku wskazano, że otrzymując postanowienie w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika skarżąca była uprawniona do przyjęcia, że ustanowienie to nastąpi niezwłocznie a pełnomocnik podejmie wszelkie przewidziane przez prawo działania niezbędne w sprawie.
Postanowieniem 14 grudnia 2016. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie odrzucające sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie NSA z 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1721/12, CBOIS).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika powzięła bowiem wiadomość o uchybieniu terminu w dniu otrzymania odpisu postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu – 18 lipca 2016 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu nadała 25 lipca 2016 r.
W dalszej kolejności oceny Sądu wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu po stronie skarżącej przy wniesieniu sprzeciwu. Rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie uchybionego terminu należy zaznaczyć, iż w ocenie Sądu zasługuje on na uwzględnienie.
Odnosząc się do pierwszego z podniesionych we wniosku o przywrócenie terminu argumentów, należy go uznać za chybiony. Okoliczność, że M. R. posługuje się językiem polskim w sposób wystarczający do normalnego funkcjonowania, natomiast nie zna szczegółów dotyczących postępowania przed sądami administracyjnymi, nie stanowiła bowiem przeszkody do wniesienia przez skarżącą do Sądu skargi w języku polskim. Tym bardziej zatem argumentu tego nie można uznać za przeszkodę do wniesienia sprzeciwu na postanowienie z 25 kwietnia 2016 r.
Odnosząc się natomiast do drugiego z podniesionych przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu argumentów, wskazać należy, że miała ona pełne prawo spodziewać się, że skoro ustanowiono w sprawie pełnomocnika z urzędu to pełnomocnik ten podejmie wszelkie przewidziane przez prawo kroki niezbędne do obrony jej praw. Powyższe uprawdopodabnia brak winy skarżącej przy uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu na pkt 2 postanowienia z 25 kwietnia 2016 r. A zatem zdaniem Sądu przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu jest zasadne.
Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.