Uzasadnienie
Postanowieniem z 25 kwietnia 2016 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w punkcie 1. ustanowił dla Skarżącej – M. R. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, w punkcie 2. odmówił M. R. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia oraz o terminie i sposobie jego wniesienia, został doręczony skarżącej w 28 kwietnia 2016 r.
W dniu 30 maja 2016 r. Okręgowa Rada Adwokacka ustanowiła dla skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat A. W. Pismem z 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej złożyła sprzeciw od pkt. 2 postanowienia z 25 kwietnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), od postanowień, m.in. co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.).
Postanowienie referendarza sądowego z 25 kwietnia 2016 r. zostało doręczone skarżącej 28 kwietnia 2016 r., a zatem 7 dniowy termin na złożenie sprzeciwu od ww. orzeczenia rozpoczął bieg 29 kwietnia 2016 r. i upłynął z dniem 5 maja 2016 r.
Natomiast wyznaczony 30 maja 2016 r., przez Okręgową Radę Adwokacką, profesjonalny pełnomocnik wniósł sprzeciw 16 czerwca 2016 r., zatem po terminie o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a.
W tym miejscu wskazania wymaga, że dla skuteczności wniesienia sprzeciwu nie jest wymagane sporządzenie go przez adwokata (tzw. przymus adwokacki). A zatem strona niezadowolona z zakresu przyznanego prawa pomocy mogła więc samodzielnie wnieść sprzeciw w terminie, o jakim mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 24 czerwca 2016 r., sygn. akt II OZ 655/16, CBOIS).
W związku z powyższym, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.