Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 roku Prezydent W. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych / tekst jednolity DZ.U z 2001 roku nr 87, poz.960 z późniejszymi zmianami / po rozpoznaniu sprawy z wniosku S. K. orzekł: o wymeldowaniu J. K. z synem P. z pobytu stałego w W. przy ulicy [...].
Po przeprowadzonym postępowaniu organ ustalił, że J. K. wraz z dzieckiem nie zamieszkuje w miejscu swojego stałego zameldowania tj. w W. przy ulicy [...] od dnia 8 czerwca 2005 roku z powodu odcięcia prądu w tym lokalu.W miejscu stałego zameldowania nie pozostawiła żadnych rzeczy osobistych swoich, ani dziecka, nie posiada też kluczy od tego mieszkania.
Po opuszczeniu tego lokalu J. K. wraz z dzieckiem zamieszkała w W. w lokalu nr [...] przy ulicy [...] gdzie została zameldowana na pobyt czasowy trwający dłużej niż dwa miesiące - do dnia 31 grudnia 2006 roku.
Organ ustalił również, że przed Sądem Okręgowym w W. toczy się postępowanie z powództwa J. K. o rozwiązanie małżeństwa ze S. K. przez rozwód. W lokalu przy ulicy [...] został przywrócony dopływ prądu elektrycznego.W toku postępowania administracyjnego S.K. wyraził zgodę na zamieszkanie żony wraz dzieckiem z powrotem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. J. K. oświadczyła, że zamierza powrócić do lokalu przy ulicy [...] w W. dopiero po zakończeniu sprawy rozwodowej.
Zgodnie z art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ wydaje decyzje o wymeldowaniu osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu nie dokonując wymeldowania.
W ocenie organu skoro J. K. opuściła wraz dzieckiem lokal przy ulicy [...], wniosła sprawę o rozwód, dokonała zameldowania na pobyt czasowy to został spełniony warunek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i zaszły przesłanki do jej wymeldowania.
Odwołanie o tej decyzji wniosła J. K. W uzasadnieniu tej decyzji podnosiła, że decyzja ta jest głęboko niesłuszna i została wydana na podstawie nieprawdziwych informacji przekazanych przez S. K. w toku postępowania administracyjnego.Lokal przy ulicy [...] w W. opuściła nie z własnej woli ale dlatego, że został odcięty dopływ prądu do tego lokalu i mąż wyrzucił jej meble i rzeczy dziecka na śmietnik.Ta sytuacja zmusiła ją do poszukania tymczasowego lokalu.
Argumentowała, że nie jest prawdą, iż mąż zgodził się na jej powrót do lokalu przy ulicy [...] ponieważ nie oddał jej kluczy od tego mieszkania co uniemożliwiało faktyczny powrót do lokalu.Fakt, że z dzieckiem została zameldowana na pobyt czasowy w innym lokalu nie może świadczyć iż chce tam zamieszkać na pobyt stały.
Decyzją z dnia [...] lutego 2006 roku [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania J.K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2006 roku.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podnosił iż J. K. opuściła miejsce stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym zaistniała podstawa do wydania decyzji o jej wymeldowaniu.
Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać iż J. K. opuściła miejsce stałego zameldowania wbrew własnej woli ponieważ nie wykazała aby podjęła jakiekolwiek kroki prawne w celu obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu - powództwo o przywrócenie naruszonego posiadania, czy też potwierdzające fakt zmuszenia jej do opuszczenia lokalu.Nadto w toku postępowania J.K. przyznała, że dobrowolnie na prośbę męża oddała mu klucze od mieszkania przy ulicy [...] w W. oraz nie skorzystała z możliwości powrotu do tego lokalu mimo, że taką ofertę w toku postępowania złożył jej mąż S. K..Możliwość powrotu do tego lokalu uzależniała od zakończenia sprawy rozwodowej i decyzji Sądu odnośnie przedmiotowego lokalu.
Organ odwoławczy powołując art. 9 ust.2b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych podnosił iż zameldowanie w lokalu służy celom ewidencyjnym i oznacza jedynie potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, a nie nabycie do niego tytułu prawnego.Ewidencja ludności polega więc na rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego.Skoro zaś J. K. wraz synem P.K. nie przebywa w spornym mieszkaniu to utrzymywanie tam zameldowania ich byłoby tylko fikcją.
Jeżeli J. K. z dzieckiem zdecyduje się na powrót do lokalu przy ulicy [...] to będzie miała prawo a nawet obowiązek zameldować się w tym lokalu.
J. K. wniosła skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 roku.
W uzasadnieniu odwołania podnosiła iż organ odwoławczy błędnie uznał iż dobrowolnie opuściła lokal przy ulicy [...] w W. a faktycznie zrobiła to w związku z zagrożeniem życia jej i dziecka ze strony męża S. K., który spowodował odcięcie prądu do lokalu oraz dokonał wyrzucenia na śmietnik mebli, rzeczy osobistych dziecka oraz odebranie jej kluczy od mieszkania
Nie zgłaszała zachowania męża na policję, czy w Prokuraturze, żeby nie zostać wciągnięta na listę jako rodzina w której dochodzi do przemocy, bo wtedy policja przywiozłaby ją wraz dzieckiem do tego lokalu, żeby nadal zamieszkiwała z mężem.
W dużej części w swojej skardze J. K. podnosiła i opisywała naganne zachowanie swojego męża mające destrukcyjny wpływ na ich związek małżeński.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę powtórzył argumenty przywoływane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych / DZ.U nr 152,poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Z uzasadnienia skargi J. K. wynika iż zarzuca ona organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego pozwalał poczynić ustalenia, że opuszczenie przez nią i syna P. miejsca pobytu stałego w W. przy ulicy [...] miało charakter trwały i dobrowolny, a zatem że zaistniały przesłanki do wymeldowania z pobytu stałego.
W ocenie Sądu skarga J. K. na uwzględnienie nie zasługuje a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Według przepisu art. 145 § 1 pkt1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi / DZU nr 153 poz. 1270 /.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi – naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kpa lub innych przepisach.
Stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Kontrola zgodności z prawem decyzji powinna przebiegać w określonej kolejności Stwierdzenie istnienia danego typu wad decyzji może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja nie zawiera wad, które dawałyby podstawy do stwierdzenia jej nieważności.
Następnie kontroli Sądu podlegała kwestia przestrzegania przez organy przepisów postępowania.Istotne jest bowiem czy w postępowaniu przed organami administracji zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Okolicznościami istotnymi w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie danej osoby z pobytu stałego jest ustalenie faktu opuszczenia miejsca stałego pobytu.Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca stałego pobytu w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. / wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 roku V S.A. 3169/00 LEX nr 50 123 /.
Zarzuty skarżącej co do błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w zakresie opuszczenia przez nią lokalu należy uznać za chybione.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ustalenia faktyczne należy uznać za prawidłowe, jeśli organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz wskazał przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogami z art. 107 § 3 kpa.
Dokonanie przez organ ustaleń odmiennych od zaprezentowanych przez skarżącego samo w sobie nie stanowi uchybienia proceduralnego i nie może przesądzać, że dokonano błędnych ustaleń faktycznych w sprawie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy administracji wskazały iż niesporna jest okoliczność że w czerwcu 2005 roku skarżąca wraz z dzieckiem opuściła przedmiotowy lokal przy ulicy [...] w W..Zgromadzone dowody nie wskazują aby to odbyło się pod przymusem S. K..Skarżąca podnosi, że powodem opuszczenia przedmiotowego lokalu przez nią i dziecko było odcięcie prądu do lokalu i podnosi, że ta okoliczność ma obciążać jej męża S. K..Poza jej uwagą w tym wypadku pozostaje fakt, że powodem odcięcia dopływu prądu do lokalu były zaległości w opłatach za energię elektryczną, a ich regulowanie obciąża oboje małżonków zamieszkujących w danym lokalu.
Nadto organy administracji przedstawiły inne argumenty, które pozwoliły im uznać, że opuszczenie lokalu przez skarżącą należy uznać za dobrowolne i mający charakter trwały.
Słusznie organy zauważyły, że ustanie przyczyny opuszczenia lokalu nastąpiło już w czerwcu 2005 roku / ponowny dopływ energii do mieszkania /, ale to nie spowodowało powrotu skarżącej do lokalu przy [...] / nawet nie podejmowała próby powrotu /.Kolejnym podnoszonym argumentem było to, że skarżąca dobrowolnie oddała S. K. klucze do lokalu oraz,że nie podjęła żadnych działań prawnych, które by mogły skutkować szybką możliwością powrotu do lokalu / sprawa o przywrócenie utraconego posiadania lokalu, zawiadomienie prokuratury o bezprawnymwyrzuceniu z lokalu /.
Nie skorzystała nawet ona z propozycji S. K. aby zamieszkać z powrotem w przedmiotowym lokalu, która została złożona w toku postępowania.
Z uzasadnienia skargi i wcześniejszych wyjaśnień skarżącej wynika, że zamieszkanie w lokalu przy ulicy [...] uzależniała od usunięcia z tego lokalu S. K. Te same wnioski można wyciągnąć z żądań eksmisyjnych skarżącej w toczącej się sprawie o rozwód.Poczynione ustalenia pozwoliły organom administracji uznać iż od czerwca 2005 roku lokal w W. przy ulicy [...] nie stanowi już centrum życiowego dla J. K., a opuszczeniu tego lokalu można nadać przymiot trwałości. Ustalenia te należy uznać za niewadliwe.W związku z tym, że zgromadzony materiał dowodowy zawierał przeciwstawne dowody to do istoty orzekania należała ocena zgromadzonych dowodów i oczywistym jest, że poczynione ustalenia muszą pozostawać z częścią dowodów w sprzeczności.Jeśli ocena dowodów nie nosi znamion dowolności to takie ustalenia należy uznać za prawidłowe. Przedstawione przez skarżącą zarzuty nie podważają prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń.Poza swoimi twierdzeniami nie przedstawiła skarżąca dowodów na okoliczności, że wbrew swojej woli została zmuszona do opuszczenia miejsca stałego pobytu, czy też podejmowała działania prawne zmierzające aby zostalo przywrócone jej posiadanie lokalu przy ulicy [...].
Z żądań pozwu w sprawie rozwodowej i zajmowanego stanowiska w toku postępowania administracyjnego wynika że skarżąca będzie zainteresowana pobytem w lokalu przy ulicy [...], ale pod warunkiem jego opuszczenia przez S. K. W zarzutach skargi J. K. podtrzymywała swoją wersję związaną z opuszczeniem lokalu nie przedstawiając argumentów pozwalających uznać, że organy naruszyły przepisy, które miałyby wpływ na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych, które z kolei stanowiłyby podstawę uznania, że doszło do naruszenia innych przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik postępowania – art. 145 § 1 ust.1 pkt c ustawy z 30 sierpnia 2002 roku –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U nr 153 poz. 1270 /. Poczynione ustalenia przez organy administracji publicznej nie są sprzeczne z treścią zebranego materiału dowodowego a dokonana ocena nie nosi znamion dowolności.
W znacznej części skargi J.K. przedstawia okoliczności ich pożycia małżeńskiego co przy rozstrzyganiu niniejszej skargi nie miało istotnego znaczenia.
W ocenie Sądu organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały prawo materialne – art. 15ust.2 ustawy z 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych i orzekły o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] w W. zasadnie uznając, że przedmiotowy lokal opuściła opuściła w czerwcu 2005 roku przenosząc swoje centrum życiowe do lokalu przy ulicy [...] w W. Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153,poz. 1270 ] oddalono skargę.
Sąd biorąc za podstawę § 18.1 pkt 1 lit c,19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu [ DZ.U nr 163,poz.1348 ze zmianami ] zasądził na rzecz adwokat L. W. z kancelarii adwokackiej w W. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.