Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/16 oddalił skargę J. S. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy T. z [...] września 1984 r.
W dniu 27 maja 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia w tej sprawie, natomiast w dniu 14 czerwca 2016 r. wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu.
Referendarz sądowy postanowieniem z 7 lipca 2016 r. uwzględnił wniosek skarżącej i ustanowił dla niej adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adw. U. F. pełnomocnikiem skarżącej.
W dniu 12 września 2016 r. adwokat U. F. złożyła do akt sprawy opinię z 9 września 2016 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 maja 2016 r. Równocześnie wniosła o przyznanie kosztów pomocy prawnej i oświadczyła, że nie zostały one zapłacone w całości, ani w części. Pełnomocnik poinformowała że o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem skarżącej dowiedziała się w dniu 16 sierpnia 2016 r.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady ponoszenia kosztów, sposób określania tych kosztów oraz maksymalną wysokość opłat za udzieloną przez wyznaczonego adwokata pomoc prawną, która w niniejszej sprawie polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Z koeli według § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego - 480 zł. Wedle natomiast § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata maksymalna wynosi 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Ponieważ adwokat U. F. nie prowadziła sprawy przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie wynosi ona 75% stawki maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia.
Uwzględniając, stosownie do § 4 ust. 2 powoływanego rozporządzenia, zarówno niezbędny nakład pracy wyznaczonego adwokata jak i charakter sprawy, nie znaleziono podstaw do ustalenia opłaty ponad wysokość minimalną.
Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 250 § 1 i art. 250 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji.