Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 87/18 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. R. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że w zakreślonym terminie nie uzupełniono braków wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Jak wynika z akt sprawy, odpis ww. zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 14 maja 2018 r.
Pismem z dnia 25 maja 2018 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 28 maja 2018 r., Z. R. wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano, że wezwanie do usunięcia braków zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 3 kwietnia 2018 r., a braki zostały uzupełnione, natomiast pismo zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 9 kwietnia 2018 r. Skarżąca załączyła do sprzeciwu dowód nadania pisma w urzędzie pocztowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 259 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a).
W niniejszej sprawie termin wniesienia sprzeciwu został przez skarżącą przekroczony. Ostatni dzień terminu do wniesienia sprzeciwu przypadł na dzień 21 maja 2018 r., podczas gdy sprzeciw został wniesiony w dniu 28 maja 2018 r., jak wynika z daty stempla pocztowego widniejącej na kopercie, w której nadano sprzeciw.
Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw należało odrzucić.