Uzasadnienie
W dniu 15 grudnia 2015 r. K. S. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. nr [...].
Powyższa decyzja wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego została doręczona skarżącemu 20 listopada 2015 r.
Wnioskiem z 25 listopada 2015 r. skarżący wystąpił do organu o sprostowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w trybie art. 111 kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewoda [...] rozpoznając ww. wniosek postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. nr [...] odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji z [...] listopada 2015 r. Postanowienie to wraz z informacją, iż nie podlega ono zaskarżeniu oraz pouczeniem, że w tej sytuacji skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi na decyzję z [...] listopada 2015 r. do sądu za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od doręczenia tego postanowienia, zostało odebrane przez skarżącego 14 stycznia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 17 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 215/16, odrzucił skargę, jako przedwczesną.
Powyższe postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 2 marca 2016 r.
Skarżący w dniu 8 marca 2016 r. wniósł ponownie skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia w związku z doręczeniem postanowienia z 17 lutego 2016 r. W uzasadnieniu wskazał, że skargę z 14 grudnia 2015 r. złożył zgodnie z pouczeniem organu zawartym w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe po otrzymaniu postanowienia Wojewody z [...] stycznia 2016 r. nie składał środka odwoławczego od tego postanowienia. Zdaniem skarżącego wykazał się on szczególną starannością, bowiem zastosował się do pouczenia wynikającego z zaskarżonej decyzji, zatem uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 P.p.s.a. złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14).
W ocenie Sądu wniosek skarżącego spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia z 17 lutego 2016 r. odrzucającego skargę. Ponadto składając wniosek dopełnił czynności, dla których określony był przedmiotowy termin, czyli wniósł skargę za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skarżący nie uprawdopodobnił natomiast braku winy w uchybieniu terminu.
Wyjaśnić należy, że doręczone skarżącemu postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r. zawierało jasne w swojej treści i jednoznaczne pouczenie, że jest ono niezaskarżalne natomiast skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Jednakże skarżący, jak sam wskazał, nie zastosował się do tego pouczenia, bowiem uznał, że dopełni tego obowiązku składając pierwszą skargę z 14 grudnia 2015 r., którą sąd odrzucił jako przedwczesną.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane było przyczyną niezawinioną przez skarżącego. Skarżący sam przyznał, że nie zastosował się do pouczenia zawartego w postanowieniu wydanym na jego wniosek. Nie można zatem uznać, argumentacji, że skoro w decyzji z [...] listopada 2015 r. organ pouczył o prawie do wniesienia skargi, a skarżący dopełnił tego obowiązku to kolejne pouczenie organu zwalnia z tego obowiązku. Organ zobowiązany był bowiem do rozpoznania wniosku skarżącego o sprostowanie decyzji z [...] listopada 2015 r. w trybie art. 111 k.p.a., co w konsekwencji spowodowało przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi na dzień doręczenia tego postanowienia. Nie zastosowanie się zatem do pouczenia przysługującego stronie stanowi wyraz braku należytej dbałości o swoje interesy i nie uzasadnia przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu nie jest bowiem możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy.
Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.