Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd") postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3078/19, odrzucił skargę K. S. i D. D. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] października 2019 r., znak [...] umarzającą postępowanie w przedmiocie nałożenia obowiązku ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia.
Niniejsze postanowienie z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3078/19 jest prawomocne od dnia 2 czerwca 2020 r.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. E. D. (dalej Skarżąca) wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że nie brała udziału zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym, choć miała interes prawny i faktyczny w niniejszej sprawie, a przez to została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie.
Instytucji wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego poświęcony jest Dział VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 270 p.p.s.a. w przypadkach w nim przewidzianych można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi podstawowy środek służący obalaniu prawomocnych orzeczeń zarówno NSA, jak i WSA. Umożliwia on ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania prawidłowości - zgodności z prawem - wydanego w sprawie rozstrzygnięcia [por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017; wyd. elektr.]. Co istotne, skarga o wznowienie postępowania nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego, służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania.
Z powołanego uregulowania jednoznacznie wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego przysługuje stronie postępowania tylko od orzeczenia, które już się uprawomocniło, czyli takiego, od którego strona postępowania nie może wnieść środka odwoławczego.
Należy przy tym podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne już w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżone orzeczenie musi zatem odpowiadać wymogom z art. 168 § 1 p.p.s.a., w myśl którego orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi zatem podstawową przesłankę warunkującą skuteczność skargi o wznowienie postępowania. Wniesienie skargi przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11).
Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3078/19, tut. Sąd odrzucił skargę strony skarżącej.
Odpis niniejszego postanowienia wraz z uzasadnieniem w różnych terminach został doręczony stronom postępowania. Ostatnie z doręczeń miało miejsce 24 marca 2020 r. Odnotować należy, że ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568) art. 1 pkt.
14. wprowadziła zmianę w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 i 567) poprzez dodanie art. 15zzs ust.
1. pkt. 1., zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. W konsekwencji terminy, które miałyby rozpocząć swój bieg po 14 marca 2020 r., biegu tego nie rozpoczynały, a te których bieg już się rozpoczął, uległy zawieszeniu do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Przepis ten został jednak uchylony przed odwołaniem stanu epidemii ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-Co-V-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), którą w ust.
6. art. 68 rozstrzygnięto, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Natomiast w ust.
7. postanowiono, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zawieszenie biegu terminów nastąpiło w okresie od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. Bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczął się 24 maja 2020 r., a zatem ostatnim dniem do jego wniesienia był 1 czerwca 2020 r.
Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że orzeczenie z dnia 6 lutego 2020 r. jest prawomocne od dnia 2 czerwca 2020 r.
Tymczasem skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem w dniu 16 kwietnia 2020 r., co oznacza, że w dniu jej wniesienia postanowienie to nie było jeszcze prawomocne, bowiem nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi kasacyjnej.
Z uwagi na fakt, że bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego nie może rozpocząć się wcześniej niż w dacie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie, wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia, jako przedwczesne, musiało skutkować jej odrzuceniem. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który znajduje zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 276 p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.