Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 5 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 976/16, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.
Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy z 5 marca 2018 r., odpis ww. orzeczenia wraz z informacją o niezaskarżalności postanowienia doręczono skarżącemu 3 kwietnia 2018 r.
Skarżący pismem 10 kwietnia 2018 r. wystąpił z zażaleniem na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie jest niedopuszczalne.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania zażalenia obowiązkiem Sądu jest kontrola środka odwoławczego pod kątem spełnienia wymagań formalnych, jak również pod kątem dopuszczalności takiego środka. Zgodnie bowiem z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej zwanej "p.p.s.a.") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Stosownie do art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot określono w punktach 1-10 wymienionego wyżej przepisu.
W niniejszej sprawie skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego wydane w zakresie prawa pomocy. W tym wypadku przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują wniesienia środka zaskarżenia, bowiem Sąd, zgodnie z art. 260 § 2 p.p.s.a., orzeka jako sąd drugiej instancji o czym skarżący został pouczony przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia. Wobec tego, skoro od wydanego postanowienia nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia to wniesione przez skarżącego zażalenie należało uznać za niedopuszczalne. W tym miejscu podkreślić należy, iż zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych wypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.