Uzasadnienie
Skarżący, działający przez radcę prawnego, po uiszczeniu wpisu od skargi kasacyjnej wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W związku z tym pełnomocnik został pouczony o konieczności złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu i wezwany do usunięcia tego braku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pismo wraz z formularzem zostało doręczone na adres pełnomocnika dnia 1 września 2017 r.
W wyznaczonym terminie skarżący złożył pismo, w którym zwrócił uwagę, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się już wypełniony przez niego urzędowy formularz i jest on przypisany również do złożonego wniosku. Dokonał przy tym wykładni przepisów art. 252 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.).
Ponadto wniósł o wyłączenie ze sprawy o prawo pomocy referendarzy Ewę Orłowską i Michała Kazka.
Zarządzeniem z dnia 18 października 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z powodu nie uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, którego ostatni dzień przypadał na 8 września 2017 r. (piątek).
Pismem z dnia 31 października 2017 r. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia wnosząc o jego uchylenie oraz przyznanie skarżącemu wnioskowanego prawa pomocy lub uchylenie zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik zawarł polemikę ze stanowiskiem referendarza zawartym w zaskarżonym zarządzeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarządzenie referendarza sądowego jest prawidłowe.
Stosownie do art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 września 2017 r. wraz z pouczeniem, że należy je wykonać w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W rezultacie liczony od tego dnia 7 – dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął wraz z dniem 8 września (tj. piątek). Skarżący nie wykonał w zakreślonym terminie wezwania referendarza, tj. nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. W wyznaczonym terminie złożył jedynie pismo, w którym zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się już wypełniony przez niego urzędowy formularz.
Nie ma jednak znaczenia, na co prawidłowo zwrócił uwagę referendarz, że skarżący w niniejszej sprawie warunek ten już raz wypełnił. Dotyczyło to bowiem poprzedniego wniosku, który został już merytorycznie, prawomocnie rozpoznany. Ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów podlegał zaś takim samym wymogom formalnym.
Z tych względów oraz na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 i art. 252 § 2 p.p.s.a., Sąd utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 października 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.