Uzasadnienie
Skarżący (ur. w [...]) wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości wskazując, że otrzymuje rentę w kwocie [...] zł netto, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego miesięczne wydatki wynoszą [..] zł – [...] zł na mieszkanie i [..] zł na życie, w tym na leki.
Rubryki dotyczące posiadanego majątku w tym nieruchomości i zasobów pieniężnych, zostały opisane "nie dotyczy". Nie wypełniono informacji co do posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych i oświadczeń wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Należy zwrócić uwagę, iż przytoczona regulacja prawna wyraźnie wskazuje, iż to wnioskodawca obowiązany jest wykazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Sąd/ referendarz sądowy wzywają jedynie do przedłożenia dodatkowych informacji, gdy oświadczenie złożone na urzędowym formularzu okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).
Przez wykazanie natomiast należy rozumieć udowodnienie, udokumentowanie okoliczności, na które wnioskodawca się powołuje, a nie tylko ich uprawdopodobnienie. Wnioskodawca zatem winien w sposób jak najbardziej obszerny przedstawić swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną – w taki sposób, aby było możliwe odtworzenie jego faktycznych możliwości płatniczych, winien przy tym ściśle współpracować z sądem.
Tymczasem skarżący ograniczył się tylko do lakonicznych oświadczeń, ignorując całkowicie wezwanie do przedłożenia dokumentów, które by te oświadczenia potwierdziły. W tym stanie rzeczy, referendarz nie miał podstaw do dokonania rzetelnej oceny jego możliwości płatniczych.
Zauważyć wypada, iż w niniejszej sprawie wnioskodawcy już raz odmówiono przyznania prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 grudnia 2016 r., w oparciu o niemal taki sam stan faktyczny, również z uwagi na niezastosowanie się do wezwania. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd.
Obecnie rozpoznawany wniosek nie mógł zatem zostać oceniony inaczej.
W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.