Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki pisarskie.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 136/18, sprostowano błędnie oznaczenie sędziego sprawozdawcy. Jak bowiem jednoznacznie wynika z akta sprawy, w tym w szczególności z zarządzenia przewodniczącego Wydziału IV tutejszego Sądu z dnia 8 marca 2018 r., sprawozdawcą w niniejszej sprawie była sędzia WSA Ewa Kamieniecka, a nie jak błędnie wskazano sędzia NSA Julia Szczygielska. Świadczą o tym również podpisy sędziego złożone na oryginałach sentencji i uzasadnienia prostowanego orzeczenia.
Wobec faktu, że oczywistość omyłki nie budzi wątpliwości, zaś jej zakres nie sprzeciwia się możliwości dokonania sprostowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zd. 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.