Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 lutego 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Dyrektora Wydziału z dnia 5 listopada 2019 r., nr [...] w sprawie przyznania Z. G. (dalej: strona, skarżący) zryczałtowanego dodatku energetycznego.
Pismem z dnia 21 lutego 2020 r. skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie – jako przedwczesnej, gdyż została ona złożona jeszcze przed wejściem do obrotu prawnego decyzji organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, że badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna, a z takim aktem mamy do czynienie na gruncie niniejszej sprawy, została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak: Janusz Borkowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 6, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 518, teza 3.).
Doręczenie stronie decyzji otwiera nadto bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Sąd obowiązany jest dokonać kontroli zaskarżonego aktu tylko wtedy, gdy akt ten wszedł do obrotu prawnego – został prawidłowo doręczony (art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a.). Toteż kwestię tę Sąd obowiązany był rozstrzygnąć w pierwszej kolejności, odwołując się do przepisów regulujących tryb doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 44 k.p.a.
W myśl przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących zagadnienie doręczenia zastępczego, doręczenie unormowane w przepisie art. 44 k.p.a. zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło, co może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego. Aby jednak doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne, muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Zgodnie zatem z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
W myśl art. 44 § 2 k.p.a., zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Zgodnie z § 3 tego artykułu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, a więc dopiero po upływie siedmiu dni od daty pozostawienia pierwszego zawiadomienia. Termin ten należy liczyć zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., co oznacza, że przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło.
Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu, aby doręczenie to mogło zostać uznane za skuteczne musi być spełniony podstawowy warunek pozostawania pisma do odbioru w placówce pocztowej przez okres 14 dni (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). I tak, przesyłkę zawierająca decyzję ostateczną Kolegium awizowano dwukrotnie, tj. dnia 13 lutego 2020 r. i dnia 21 lutego 2020 r. Dnia 28 lutego 2020 r. zwrócono przesyłkę do nadawcy. Zatem do doręczenia zaskarżonej decyzji organu II instancji w trybie zastępczym doszło w dniu 27 lutego 2020 r.(czwartek), a tym samym został otwarty termin do wniesienia skargi. Skoro skarga została wniesiona w dniu 21 lutego 2020 r., czyli przed wejściem w życie zaskarżonej decyzji do obrotu prawnego to oznacza, że jest ona przedwczesna.
Wniesienie skargi, przed doręczeniem skarżącemu decyzji podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie rodzi skutków prawnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2013 r., I OZ 949/12 i z dnia 22 maja 2012 r., I OSK 973/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji skarga została wniesiona od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym, jako przedwczesna podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.