Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 maja 2011 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał Z. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi o przyznanie odszkodowania z tytułu nieuznania reklamacji.
Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adwokata Ł. O. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę wniesioną przez Z. M. w niniejszej sprawie. Jednocześnie przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.
W dniu 16 września 2013 r. do tutejszego Sądu wpłynął, sporządzony na urzędowym formularzu, wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 24 września 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym umorzył postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowienie to doręczono skarżącemu dnia 1 października 2013 r. z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia sprzeciwu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia.
W dniu 16 października 2013 r. skarżący wniósł do Sądu pismo zatytułowane "Odwołanie", w którym powołał dwie sygnatury akt, a mianowicie niniejszej sprawy oraz sprawy IV SA/Wr 589/13. Skarżący zwrócił się o przyznanie "właściwego i życzliwego adwokata (...)". Kserokopia powyższego pisma została także dołączona do akt sprawy oznaczonej sygn. akt IV SA/Wr 589/13.
Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy charakter złożonego "Odwołania" nie był dla Sądu jednoznaczny, Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, w związku z jakim postępowaniem - toczącym się przed tutejszym Sądem, bądź z jakim postępowaniem, które chce zainicjować – złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo zatytułowane "Sprzeciw", które podobnie jak wcześniejsze pismo, oznaczył dwiema wskazanymi wyżej sygnaturami akt. W piśmie tym wyraził niezadowolenie z przyznanej mu pomocy prawnej oraz poinformował o podjętych w Okręgowej Radzie Adwokackiej krokach mających na celu ukaranie pełnomocnika z urzędu.
Wobec powyższego, nie ulega zdaniem Sądu wątpliwości, że pismo skarżącego z dnia 16 października 2013 r. jest sprzeciwem od postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 września 2013 r.
W sprawie sygn. akt IV SA/Wr 589/13, do której dołączono też pismo skarżącego z dnia 16 października 2013 r. tutejszy Sąd, postanowieniem z dnia 27 września 2013 r., odrzucił skargę i postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Z akt wyżej wymienionej sprawy wynika również, że Sąd ten uznał pismo skarżącego z dnia 16 października 2013 r. za zażalenie na postanowienie z dnia 2 października 2013 r. i nadał mu właściwy bieg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. (...).
Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2 art. 259 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 września 2013 r. doręczono skarżącemu w dniu 1 października 2013 r. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem w dniu 8 października 2013 r. Dlatego też złożenie przez skarżącego sprzeciwu w dniu 16 października 2013 r. nastąpiło z uchybieniem wskazanego w art. 259 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowego terminu.
W tej sytuacji, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.