Uzasadnienie
Skarżący wraz ze skargą z dnia 22 lutego 2016 r., wniesioną bezpośrednio do Sądu, złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, co wynika z treści rubryki nr 4.1 tego formularza, w której zaznaczył, że wnosi o jedynie zwolnienie od kosztów sądowych. Natomiast w rubryce nr. 4.2 nie zaznaczył, iż wnosi o ustanowienie jakiegokolwiek pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 lutego 2016 r. nr IV KO 17/16 wezwano skarżącego do sprecyzowania jakie decyzje, przez jaki organ wydane kwestionuje pismem z dnia 22 lutego 2016 r. pod rygorem odrzucenia pisma.
Przesyłka zawierająca to wezwanie nie została podjęta przez skarżącego pomimo dwukrotnego jej awizowania w dniach 26 lutego i 7 marca 2016 r., natomiast dnia 15 marca 2016 r. została zwrócona Sądowi jako przesyłka nie podjęta w terminie, a 17 marca 2016 r. przesyłka ta wpłynęła do Sądu.
Tym samym skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie Przewodniczącego Wydziału.
Odrębnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 maca 2016 r. skargę (wniosek) skarżącego z dnia 22 lutego 2016 r. przekazano Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.
Pismem z dnia 25 kwietnia 2016 r. organ udzielił odpowiedzi na skargę, w której podał m. in., że wnosi o odrzucenie skargi na decyzję z dnia [...] nr [...] w sprawie przyznania skarżącemu zasiłku stałego, ponieważ decyzja ta została odebrana przez skarżącego w dniu 4 marca 2016 r., a pismo przesłane przez Sąd, skarżący wniósł bezpośrednio do tego Sądu w dniu 22 lutego 2016 r., a zatem przed otrzymaniem przez skarżącego powyższej decyzji.
Pismem Sądu z dnia 6 maja 2016 r. przesłano skarżącemu odpis powyższej odpowiedzi organu na skargę. Dnia 19 maja 2016 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy.
Przepis art. 249a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy;
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 ustawy).
Z treści przepisu art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" cytowanej ustawy wynika zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Strona skarżąca jest zatem, na podstawie powołanego wyżej art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" ustawy zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Z tych względów należało umorzyć jako zbędne postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem strony skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi dotyczącej zasiłku stałego, rozstrzygniętej decyzją opisaną w odpowiedzi na skargę.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 239 § 1 pkt 1 lit "a" i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.