Uzasadnienie
Opisaną w sentencji decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło przyznania Z. R. (strona, skarżący) dodatku mieszkaniowego. W skardze został złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu.
Decyzję tę doręczono stronie w dniu [...] lutego 2020 r.
Następnie pismem z dnia [...] marca 2020 r. strona wniosła o uzupełnienie wydanej decyzji o dodatkowe rozstrzygnięcie w kwestii rozpatrzenia ponaglenia strony.
Po rozpatrzeniu opisanego wniosku, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., nr [...]Kolegium odmówiło uzupełnienia decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2020 r.
W dniu [...] marca 2019 r., strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w sentencji decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 232, dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku wystąpienia przez stronę z podaniem o uzupełnienie decyzji (art. 111 § 1 k.p.a.) termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia o uzupełnieniu bądź odmowie uzupełnienia postanowienia (art. 111 § 2 w zw. z art. 111 § 1b k.p.a.).
W realiach badanej sprawy postanowienie o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2020 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2020 r. Stąd wniesiona przez niego w dniu [...] marca 2019 r., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z przywołanymi regulacjami w przypadku wystąpienia przez stronę z wnioskiem o uzupełnienie decyzji czy postanowienia termin do złożenia do sądu administracyjnego skargi biegnie od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w przedmiocie uzupełnienia. Samo złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji administracyjnej do organu administracji publicznej powoduje, że termin do złożenia skargi biegnie dopiero od dnia doręczenia wnioskodawcy odpowiedzi (art. 111 § 2 k.p.a.), zaś złożenie skargi jeszcze przed tym terminem jest przedwczesne, a przez to niedopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 707/09; postanowienia: WSA w Gdańsku z dnia 29 września 2004 r., sygn. II SA/Gd 914/01 i WSA w Warszawie z 23 marca 2007 r., sygn. II SA/Wa 2118/06; wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2005 r., sygn. IV SA 3226/03).
W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia
Jednocześnie trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I OZ 152/13 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji niniejszego postanowienia.
Jedynie dla porządku wskazać należy, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. h) p.p.s.a. – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.