Uzasadnienie
K. S. (dalej: skarżący, strona) pismem złożonym w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej organ II instancji, organ odwoławczy) w dniu 28 listopada 2017 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję tegoż organu z dnia [...] października 2017 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. (dalej organ I instancji) z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...]. Tą ostatnią decyzją organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa do zasiłku stałego za okres od 23 sierpnia 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. i wypłaty wyrównania pomiędzy sumą otrzymanych we wskazanym okresie zasiłków okresowych a sumą miesięcznych kwot zasiłku stałego. Z akt administracyjnych przesłanych wraz ze skargą i odpowiedzią na nią wynika, że organ odwoławczy, postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] października 2017 r., nr [...].
Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 listopada 2017 r. Natomiast decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr SKO [...] stwierdziło nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] października 2017 r., nr [...]. Jako powód wydania takiego rozstrzygnięcia organ podał brak podpisu decyzji nr [...] przez członków składu orzekającego kolegium odwoławczego, co skutkuje nieważnością wydanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto Kolegium doręczyło w dniu 22 października 2017 r. skarżącemu kolejną decyzję o numerze [...] z dnia [...] października 2017 r. podpisaną przez skład orzekający w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 9 marca 2018 r. zawieszono postępowanie sądowe w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie nieważności zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 10 września 2018 r. organ odwoławczy poinformował, że decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. nr SKO [...] stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. Powyższą decyzję skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 2 stycznia 2018 r. Strona nie złożyła w tej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia 25 września 2018 r. podjęto zawieszone postępowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302.) dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy decyzją wydaną w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 §1 k.p.a. z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Doręczenie tej decyzji zostało dokonane w dniu 2 stycznia 2018 r. Rozstrzygnięcie powyższe nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Decyzja z dnia [...] października objęta skargą wniesioną do tut. Sądu utraciła byt prawny na skutek stwierdzenia jej nieważności.
W tej sytuacji, skoro decyzja, przeciwko której skarga była skierowana, została wyeliminowana z obrotu prawnego postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zatem wystąpiło zdarzenie, w następstwie którego przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna. Skutkuje to koniecznością umorzenia postępowania sądowego. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.