Uzasadnienie
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Jak wynika z twierdzeń skargi oraz dołączonych do niej pism firmy "W." W. N. w Ł. przedmiotem skargi jest żądanie anulowania opłaty dodatkowej - wynikającej z mandatu 337 z dnia 17 października 2007 r. - z tytułu przejazdu bez odpowiedniego dokumentu uprawniającego do przejazdu środkami komunikacji miejskiej. Zakwestionowany przez skarżącą obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej nie został nałożony przez organ administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś przedmiot sporu związany jest z umową przewozu, regulowaną ustawą z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo Przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50 poz. 601 ze zm.) i przepisami Kodeksu cywilnego, nie należy zatem do kategorii spraw z zakresu administracji publicznej i jako taki nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.