Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lipca 2006 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 813/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] r., Nr SKO [...], uchylającą decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. z dnia [...] r. nr MOPS [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej. Wyrok ten z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu [...] r. z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie.
Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną skarżącego ze względu na to, że została ona złożona osobiście.
W dniu [...] r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 813/05, zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 26 lipca 2006 r. W motywach skargi wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sposób nieprawidłowy rozpoznał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. zamiast rozpatrzeć skargę na decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. Ponadto wskazał, że na skutek pomyłki jak i w następstwie celowego działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny popełnił szereg błędów w trakcie rozpatrywania sprawy co miało wpływ na orzeczenie wydane w sprawie.
W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mają zastosowanie przepisy Działu VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej u.p.s.a.). Instytucja wznowienia postępowania ma wyjątkowy charakter. Można ją bowiem zastosować do ściśle określonych orzeczeń i może ona zostać oparta jedynie na wąsko określonych podstawach, zgodnie z zasadą legalności. Przepisy te określają między innymi tryb postępowania w sprawie o wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Przewidują one dwustopniową ocenę dopuszczalności wznowienia postępowania, którego negatywny wynik przesądza o odrzuceniu skargi.
W pierwszej kolejności ocena odbywa się w ramach badania wstępnego skargi przewidzianego w art. 280 § 1 u.p.s.a. Ogranicza się ona wyłącznie do weryfikacji formalnej prowadzonej pod kątem realizacji przesłanek procesowych, terminowości oraz dochowania przez wnioskodawcę warunków formalnych przewidzianych dla skargi wznowieniowej. Następnie zaś, na rozprawie, Sąd zobowiązany jest przede wszystkim zbadać, czy skarga wznowieniowa jest dopuszczalna. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 u.p.s.a. Tym samym regulacja ta nakłada na Sąd obowiązek oceny, czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowieniowa jest merytorycznie uzasadniona, a więc czy skarga rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie. Stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie ocena ta wypada negatywnie.
Przesłankami do wznowienia postępowania stanowiącymi powód wznowienia postępowania ze względu na jego nieważność są sytuacje:
- 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony w mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, oraz
- 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu, albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.
Należy wskazać, że skarżący w istocie rzeczy nie podał żadnej z tych podstaw, w myśl których można by było żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności.
W opinii Sądu wskazanie jako, podstawy wznowienia postępowania pomyłki co do przedmiotu zaskarżenia, nie wyczerpuje przesłanek koniecznych do wznowienia postępowania.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G., będącego organem II instancji od decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. z dnia [...] r. nr MOPS [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej, a następnie po wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] r. w terminie do tego przewidzianym, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Na podstawie art. 52 § 1 u.p.s.a. – skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W związku z powyższym uznać należało, że w powyższej sprawie został wyczerpany tok administracyjny.
Ponieważ został wyczerpany właściwy tok zaskarżenia czynności, Sąd w sposób prawidłowy rozpatrzył sprawę na decyzję organu II instancji.
W związku z tym, że skarżący nie wskazał podstawy wznowienia postępowania, na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.