Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 27 września 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 29/22

Uzasadnienie

Pismem z dnia 21 października 2019 r. A. K. (dalej: strona, skarżący) wniósł o wymierzenie grzywny P. sp. z o.o. w J. (dalej: spółka) w związku z niewykonaniem prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 oraz z dnia 22 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 42/19.

W uzasadnieniu wniosku o wymierzenie grzywny wspomnianej spółce wnioskodawca podał, że wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 WSA we Wrocławiu zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosku strony z dnia 8 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni. Wyrok ten stał się prawomocny oraz został doręczony spółce, która, pomimo wezwania, nie wykonała tego wyroku. W wyroku z dnia 22 maja 2019 r. (sygn. akt IV SA/Wr 42/19) WSA we Wrocławiu uwzględnił wniosek strony i w związku z niewykonaniem wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 wymierzył spółce grzywnę w wysokości 300 zł oraz zobowiązał do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni. Orzeczenie to również stało się prawomocne i podobnie jak wcześniejszy wyrok WSA we Wrocławiu, także nie zostało wykonane.

Pismem z dnia 1 września 2019 r., doręczonym spółce 4 września 2019 r., wnioskodawca raz jeszcze wezwał spółkę do wykonania wyroku WSA we Wrocławiu, dołączając kopię pierwotnie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wezwanie to okazało się bezskuteczne, w związku z czym wnioskodawca w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 21 października 2019 r. wniósł o:

1. 1) uznanie, że strona przeciwna (spółka) pozostaje w bezczynności w przedmiocie wykonania prawomocnych orzeczeń WSA we Wrocławiu w rozumieniu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.);
2. 2) orzeczenie o istnieniu uprawnienia skarżącego do uzyskania informacji publicznej wnioskowanej w punktach 1 i 3 wniosku z dnia 8 listopada 2012 r. i tym samym o istnieniu obowiązku udzielenia tych informacji przez spółkę (art. 154 § 2 p.p.s.a);
3. 3) stwierdzenie, że bezczynność spółki (organu) ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
4. 4) wymierzenie spółce (organowi) grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;
5. 5) przyznanie od spółki (organu) na rzecz skarżącego sumy pieniężnej zgodnie z art. 154 § 7 p.p.s.a.;
6. 6) zasądzenie od spółki (organu) na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zarządzeniem z dnia 19 stycznia 2022 r., wydanym na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. Przewodniczący Wydziału IV rozdzielił skargę strony z dnia 21 października 2019 r. w ten sposób, że:

1. 1) pod sygn. akt IV SA/Wr 29/22 została zarejestrowana skarga strony na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17;
2. 2) pod sygn. akt IV SA/Wr 28/22 została zarejestrowana skarga strony na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 42/19.

Z urzędu Sądowi znany jest fakt, że postanowieniem z dnia 17 grudnia 2021 r. Sąd Rejonowy w L. V Wydział Gospodarczy (sygn. akt [...]) ogłosił upadłość spółki, obejmującą likwidację jej majątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

Skarga strony wniesiona na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 podlegała odrzuceniu z powodu wystąpienia przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

W myśl tego przepisu, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odwołuje się do dwóch zasad, wywodzących się jeszcze z prawa rzymskiego. Pierwsza z nich, zasada lis pendens stanowi, że nie można wszcząć postępowania, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi stronami już się toczy, natomiast druga, res iudicata, że nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu i między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Istotą obu zasad jest to, że w tej samej sprawie miedzy tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz, oraz, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania między tymi samymi stronami.

W sprawie trzeba dostrzec, że powołany w skardze wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2019 r. o sygn. akt IV SA/Wr 42/19 został wydany w następstwie skargi, jaką strona wniosła na niewykonanie prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17. Jak wynika z treści prawomocnego wyroku z dnia 22 maja 2019 r. o sygn. akt IV SA/Wr 42/19, orzekając w sprawie ze skargi A. K. na niewykonanie przez P. sp. z o.o. z siedzibą w J. wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 Sąd ten: I. wymierzył w/w spółce grzywnę w wysokości 300 zł; II. zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 8 listopada 2012 r. w zakresie punktu 1 oraz punktu 3 w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdził, że bezczynność, o której mowa w punkcie II wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddalił dalej idącą skargę; V. zasądził od spółki na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

W przypadku skargi zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Wr 29/22 a dotyczącej niewykonania przez spółkę prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SAB/Wr 299/17 mamy zatem do czynienia z tożsamością stron oraz przedmiotu sprawy w porównaniu ze sprawą, która stanowiła przedmiot wyrokowania Sądu w prawomocnym orzeczeniu z dnia 22 maja 2019 r. o sygn. akt IV SA/Wr 42/19. Wskazane okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Istotą przedmiotowego uregulowania jest wprowadzenie reguły, że w tej samej sprawie między tymi samymi stronami skarga przysługuje tylko raz. Wyłączona jest bowiem dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność lub przewlekłość organu administracji.

Kierując się przedstawioną argumentacją, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. Na marginesie należy wskazać, że znana Sądowi z urzędu okoliczność ogłoszenia upadłości spółki nie stanowiła przeszkody do odrzucenia skargi w powołaniu na wskazaną przesłankę.

Zawarte w punkcie II sentencji postanowienia orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje swoją podstawę prawną w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.