Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. Komisja Krajowa Federacji Regionów i Komisji Zakładowych Związku Zawodowego "[...]" z siedzibą we W. (dalej: strona, skarżący), reprezentowana przez dr Z. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Senatu Uniwersytetu Medycznego im. [...] we W. (dalej: Senat Uniwersytetu Medycznego) z dnia 25 maja 2016 r. nr 1654 w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem. W skardze strona sformułowała wniosek o uchylenie uchwał Rady Wydziału Lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. i uchwały Senatu Uniwersytetu Medycznego z dnia 25 maja 2016 r.
W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc, że sprawa ze skargi na przedmiotową uchwałę nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) i tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W tym zakresie organ powołał się na art. 36 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, z którego wynika, że jedynym organem właściwym do weryfikowania uchwały organu kolegialnego uczelni, jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. W dalszej kolejności organ podniósł, że skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony, albowiem – w jego ocenie - strona skarżąca nie posiada interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. A ponadto wnoszący skargę nie określił naruszenia których przepisów dopuścił się organ.
Jednocześnie w zakresie wymogów formalnych skargi przewidzianych w art. 57 § 1 i art. 46 p.p.s.a. organ zarzucił, że skarga nie została wniesiona przez osobę pełniącą funkcję organu, ani nie została upoważniona w żaden inny sposób do działania w jej imieniu. Według organu wnoszący skargę nie wykazał swojego umocowania do działania zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, ze pełnomocnik przy pierwszej czynności jest zobowiązany dołączyć do akt pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności) oraz złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis z KRS, statut) zgodnie z art. 29 p.p.s.a.
Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie - w dniach 10 i 18 sierpnia 2016 r. - awizowana i nie została przez adresata podjęta w terminie. Wobec tego zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. Sąd przyjął doręczenie zastępcze wezwania, które miało miejsce w dniu 24 sierpnia 2016 r. W oznaczonym terminie skarżący do dnia wydania postanowienia nie wskazał zaskarżonego aktu lub czynności, jak również organu, którego skarga dotyczy, a także nie przedstawił dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu.
W tych okolicznościach sprawy Sąd, postanowieniem z dnia 2 września 2016 r., skargę w niniejszej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił.
Dodatkowo Sąd stwierdził, że sprawa niniejsza, nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej przepisem art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a.
Po uprawomocnieniu się powyższego postanowienia skarżący wniósł o przywrócenie terminu "w przedmiotowej sprawie", wskazując na zmianę adresu i niemożność podjęcia przesyłek kierowanych z Sądu.
Wobec powyższego wniosku, Sąd wezwał skarżącego do podania okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają przywrócenie terminu oraz wskazania kiedy dowiedział się o treści zapadłego w sprawie postanowienia (wezwanie z dnia 21 lutego 2017 r.).
W odpowiedzi skarżący przywołał okoliczność zmiany adresu i wskazał, że o podjętym rozstrzygnięciu dowiedział się "po kilku miesiącach".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim stwierdzenia wymaga, że stan faktyczny sprawy pozwala Sądowi przyjąć, że złożony przez skarżącego wniosek jest wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Skarga bowiem została odrzucona z tego właśnie powodu, że Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia tych braków w terminie 7 dni, którego to wezwania strona nie wykonała.
Postanowienie z dnia 2 września 2016 r. o odrzuceniu skargi opiera się na usunięciu braków formalnych skargi. Jednakże Sąd wskazał w nim również, że rozważana sprawa nie dotyczy kognicji sądu administracyjnego a sądu powszechnego. Sąd wyraźnie zaznaczył, że materialnoprawną podstawą zakwestionowanej przez skarżącego uchwały Senatu Uniwersytetu Medycznego z dnia 25 maja 2016 r. stanowi przepis art. 125 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), który dotyczy kwestii rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem akademickim.
Jednocześnie w art. 128 tej ustawy ustawodawca wskazał, że rozwiązanie lub wygaśnięcie umowy o pracę z nauczycielem akademickim następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (...). Natomiast w przepisie art. 136 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawodawca przesądził, że w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zaś spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy, o czym stanowi dalej ustęp 2 tego przepisu. Z powyższego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że sprawa dotycząca rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem nie jest sprawą administracyjną i nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu administracyjnego. Reasumując, tak zakreślony przedmiot skargi, a w konsekwencji i postępowania sądowoadministracyjnego nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej przepisem art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a.
Powyższa zaś kwestia, zdaniem Sądu, przekonuje o bezprzedmiotowości postępowania, które miałoby na celu przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, która nie podlega właściwości sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny, jak wynika z powyższych rozważań, nie jest w ogóle właściwy w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem. W związku z tym jakiekolwiek rozważania w kwestii przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi należy w tym stanie rzeczy uznać za zbędne.
Wobec tego, co wcześniej powiedziano, postępowanie wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlegało umorzeniu o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Na marginesie dodać jedynie można, że mimo powyższego rozstrzygnięcia, Sąd pismem z dnia 21 lutego 2017 r. wezwał skarżącego do podania okoliczności, które jego zdaniem miały uzasadniać przywrócenie terminu oraz wskazanie kiedy dowiedział się o treści postanowienia z dnia 2 września 2016 r., gdyż jak każde pismo w postępowaniu sądowym, wniosek o przywrócenie terminu powinien odpowiadać warunkom formalnym przewidzianym w art. 46 p.p.s.a., a ponadto w art. 87 p.p.s.a. Zanim Sąd przejdzie do jego merytorycznej oceny, jest zobligowany do zbadania tych kwestii. M.in. nie zawarcie we wniosku danych mających na celu uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu uzasadnia wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków pisma, co Sąd uczynił.