Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. A z siedzibą we W. (dalej: skarżący, strona skarżąca), reprezentowana przez dr Z. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Senatu A we W. (dalej: Senat A) z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem. W skardze strona skarżąca sformułowała wniosek o uchylenie uchwał Rady Wydziału [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. i uchwały Senatu A z dnia [...] maja 2016 r.
W odpowiedzi na skargę Rektor A wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie, podnosząc, że sprawa ze skargi na przedmiotową uchwałę nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), (zwanej dalej: p.p.s.a.) i tym samym nie podlega kognicji sądu administracyjnego. W tym zakresie organ powołał si e na art. 36 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym,z którego wynika,że jedynym organem właściwym do weryfikowania uchwały organu kolegialnego uczelni, jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. W dalszej kolejności organ podniósł, że skarga została wniesiona przez podmiot nieuprawniony, albowiem – w jego ocenie - strona skarżąca nie posiada interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a..
A ponadto wnoszący skargę nie określił naruszenia których przepisów dopuścił się organ. Jednocześnie w zakresie wymogów formalnych skargi przewidzianych w art. 57 § 1 i art. 46 p.p.s.a. organ zarzucił, że skarga nie została wniesiona przez osobę pełniącą funkcję organu, ani nie została upoważniona w żaden inny sposób do działania w jej imieniu. Według organu wnoszący skargę nie wykazał swojego umocowania do działania zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, ze pełnomocnik przy pierwszej czynności jest zobowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lipca 2016 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności) oraz złożenie dokumentu wskazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu (odpis z KRS, statut) zgodnie z art. 29 p.p.s.a.
Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie - w dniach 10 i 18 sierpnia 2016 r. - awizowana i nie została przez adresata podjęta w terminie. Wobec tego zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. przyjąć należało doręczenie zastępcze wezwania, które miało miejsce w dniu 24 sierpnia 2016 r.,
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie jej wymogów formalnych, w tym warunku dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a.. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Dokonując oceny wywiedzionej skargi pod wyżej wskazanym kątem należy stwierdzić, że skarga ta podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga musi odpowiadać wymaganiom stawianym przez art. 46 p.p.s.a. wszystkim pismom w postępowaniu sądowym (tj. powinna zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, oznaczenie rodzaju pisma; osnowę wniosku lub oświadczenia, podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, wymienienie załączników) oraz zawierać dodatkowe elementy określone w art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego). Przy czym zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Natomiast jeśli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz internetowa Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych).
W badanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2016 r. Wobec tego liczony z uwzględnieniem tej daty termin na uzupełnienie braków formalnych skargi upływał z dniem 31 sierpnia 2016 r. (środa). W tak oznaczonym terminie skarżący do dnia dzisiejszego nie wskazał zaskarżonego aktu lub czynności, jak również organu, którego skarga dotyczy, a także nie przedstawił dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej lub jego uwierzytelnionego odpisu.
Stwierdzenie powyższego musiało obligować Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie sprawy, dodatkowo stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawą zakwestionowanej przez skarżącego uchwały Senatu A z dnia [...] maja 2016 r. stanowi przepis art. 125 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), który dotyczy kwestii rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem akademickim. Jednocześnie w art. 128 tej ustawy ustawodawca wskazał, że rozwiązanie lub wygaśnięcie umowy o pracę z nauczycielem akademickim następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (...).
Natomiast w przepisie art. 136 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawodawca przesądził, że w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, zaś spory o roszczenia ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy, o czym stanowi dalej ustęp 2 tego przepisu. Z powyższego unormowania wynika zatem jednoznacznie, że sprawa dotycząca rozwiązania stosunku pracy z mianowanym adiunktem nie jest sprawą administracyjną i nie może stanowić przedmiotu zaskarżenia do sądu administracyjnego. Reasumując, tak zakreślony przedmiot skargi, a w konsekwencji i postępowania sądowo-administracyjnego nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej przepisem art. 3§ 2 pkt1-8 p.p.s.a..
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.