Uzasadnienie
W dniu 10 lipca 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga podpisana przez E. W. w imieniu grupy mieszkańców Powiatu J. na uchwałę Rady Powiatu w J. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zamiaru likwidacji szkół: liceum profilowanego, technikum, technikum uzupełniającego na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej, technikum uzupełniającego dla dorosłych na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej i szkoły policealnej wchodzących w skład Zespołu Szkół Zawodowych im. [...] w J. oraz rozwiązania Zespołu Szkół Zawodowych im. [...] w J. Do przedmiotowej skargi dołączono nieuwierzytelnioną kopię dokumentu umocowującego E. W. do złożenia w imieniu skarżących wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego w związku z zaskarżoną uchwałą oraz złożenia na nią skargi do sądu administracyjnego.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 lipca 2008 r. pełnomocnik skarżących została wezwana do uzupełnienia braków skargi, poprzez wskazanie z czego wywodzi swój interes prawny lub uprawnienie do tego, by kwestionować przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zaskarżoną uchwałę. Natomiast jeżeli została umocowana do kwestionowania tej uchwały w imieniu grupy osób, to z czego wywodzi uprawnienie do ich reprezentowania, wobec treści art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W odpowiedzi E. W. wskazała, że skargę wniosła w imieniu grupy mieszkańców Powiatu J. wymienionych w upoważnieniu z dnia 30 kwietnia 2008 r. Prawo do reprezentowania tej grupy wynika zaś z treści art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. Nr 91, poz. 578). W ocenie pełnomocnika art. 87 ust. 3 ustawy o samorządzie powiatowym stanowi lex specialis w stosunku do art. 35 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Skargę na uchwałę, o której mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców powiatu, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (ust. 3).
Do powołanych przepisów tego artykułu w pełni adekwatne jest orzecznictwo ugruntowane na tle art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Dla uznania legitymacji do wniesienia skargi w trybie tego artykułu nie wystarczy powoływanie się na interes danej grupy mieszkańców. Należy wykazać, że skarżona uchwała bezpośrednio i realnie naruszyła interes prawny wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 145/06, LEX nr 236471).
Wskazany przez skarżących pełnomocnik nie wykazał własnego interesu do kwestionowania zaskarżonej uchwały. Nie kwalifikuje się on również do kręgu pozostałych podmiotów wymienionych w przepisie art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Brak jest również podstaw do tego rodzaju działania na gruncie ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2199 ze zm.).
Wobec powyższego, Sąd odmówił dopuszczenia E. W. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze pełnomocnika skarżących, orzekając o tym w sentencji postanowienia.