Uzasadnienie
Skargą, złożoną w dniu [...]Z. R. zakwestionował decyzję, działającego z upoważnienia Prezydenta W., Administratora Działu Wsparcia Mieszkańców w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego. Skarżący zarzucił przy tym, że decyzja organu pierwszej instancji jest "niekompletna i uboga", nie ujawnia wszystkich niezbędnych informacji, w szczególności o tym, na jaki okres oraz w jakiej wysokości organ odmówił dodatku. Skarżący wyjaśnił, że jest zmuszony wnieść skargę na decyzję pierwszej instancji, gdyż organ drugiej instancji w swej decyzji nie ustosunkował się do wniesionych w odwołaniu zarzutów.
Jednocześnie skarżący wniósł o: przeprowadzenie rozprawy, przesłuchanie organu jako świadka, powołanie biegłego z zakresu prawa administracyjnego, stwierdzenie wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ukaranie organu grzywną, zwolnienie od kosztów sądowych ze względu na ciężką sytuację bytową i materialną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić z uwagi na jej niedopuszczalność.
Jak wynika z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako "ppsa", skarga do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną przysługuje po wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Powyższe oznacza, że w przypadku wydania decyzji, od której przysługuje odwołanie, jak ma to miejsce w sprawie dodatku mieszkaniowego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie decyzja ostateczna, czyli wydana w postępowaniu odwoławczym. Jakkolwiek skarżąc decyzję odwoławczą można wnosić o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji, to jednak niedopuszczalne jest skarżenie wyłącznie decyzji pierwszej instancji. Tak zaś uczynił skarżący wnosząc skargę na decyzję organu pierwszej instancji, mimo że był prawidłowo pouczony o możliwości kwestowania decyzji pierwszoinstancyjnej w formie odwołania, zaś decyzji drugiej instancji w formie skargi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, jak w pkt. I postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej "zwolnienia z kosztów sądowych" (prawo pomocy w zakresie częściowym) trzeba zauważyć, że w myśl art. 247 ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 30 I 2013 r., II OZ 37/13 oraz z 5 III 2013 r., I OZ 152/13 – publ. CBOSA).
W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze niedopuszczalnej, podlegającej odrzuceniu. Stanowiło to więc o oczywistej bezzasadności skargi, co tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 ppsa, o czym orzeczono w punkcie II niniejszego postanowienia.
Trzeba przy tym zauważyć, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej – na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit.a ppsa – nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych.