Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 X 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu umorzył postępowanie z wniosku Z. R. (dalej: skarżący) z dnia 8 X 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i zwolnienie od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu postanowienia powołano się na treść art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej jako "ppsa", zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jak wynika z postanowienia kwestia przyznania skarżącemu prawa pomocy była już rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 25 IX 2018 r. odmawiającym prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowenie adwokata i umarzającym postepowanie w zakresie dotyczącym zwolnienia kosztów sądowych (wniosek skarżącego z dnia 24 IX 2018 r.). Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez tutejszy Sąd postanowieniem z 15 X 2018 r. Wyjaśniono przy tym, że ponownie złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 X 2018 r. nie wskazuje, by zmieniły się jakiekolwiek okoliczności w stosunku do tych, które stanowiły podstawę poprzedniego rozstrzygnięcia w kwestii przyznania prawa pomocy. Tym samym postępowanie, jako zbędne, podlegało umorzeniu.
W sprzeciwie od ww. postanowienia skarżący zażądał zmiany tego postanowienia oraz ustanowienia adwokata z urzędu. Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że wnioski nie są tożsame ani podobne. Poprzedni wniosek był wniesiony w skardze i rozpoznany w toku postępowania, zaś obecny wniosek złożono na urzędowym formularzu po zakończeniu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zakwestionowane sprzeciwem postanowienie nie narusza przepisów prawa.
Wniosek skarżącego z dnia 8 X 2018 r. nie mógł podlegać rozpoznaniu przede wszystkim z tego powodu, że został złożony jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jest wniosku z 24 IX 2018 r. Prawomocne postanowienie Sądu w tej kwestii zostało bowiem wydane w dniu 15 X 2018 r.
Słusznie też zauważono w kwestionowanym postanowieniu, że wniosek skarżącego z dnia 8 X 2018 r. nie wskazuje na jakąkolwiek zmianę okoliczności uznanych za istotne w sprawie przyznania prawa pomocy, które stanowiły podstawę poprzedniego orzeczenia.
Sąd zwraca uwagę, że w świetle ustawowych warunków przyznania prawa pomocy bez znaczenia jest, czy wniosek o prawo pomocy złożony został w skardze czy w odrębnym piśmie. Nie ma też znaczenia, czy złożono go w toku postępowania, czy też po jego zakończeniu. Nie są to okoliczności istotne dla przyznania prawa pomocy.
W konsekwencji słusznie stwierdzono w zaskarżonym postanowieniu, że rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 8 X 2018 r. jest zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa.
W tym stanie rzeczy, Sąd podzielając stanowisko i argumentację referendarza sądowego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie na zasadzie art. 260 § 1 ppsa.