Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 411/10 odrzucona została skarga Z. R., dalej skarżący, w przedmiocie zasądzenia odszkodowania z powodu niezgodnej z prawem decyzji Starosty W. oraz z tytułu bezczynności Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wezwał Sąd "do wyjaśnienia wątpliwości związanych z opublikowanym orzeczeniem" i stwierdzenia nieważności postępowania sądowoadministracyjnego.
Podobnie skarżący wnosił w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek ten nie jest zasadny.
Stosownie do przepisu art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wniosek rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku (lub postanowienia – por. art. 166 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2010 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni.
Wskazać ponadto należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem, wniosek zawierający takie żądanie jest niedopuszczalny i nie mieści się w istocie wykładni. Odnośnie zaś żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem, przepisy p.p.s.a., wprowadzające na grunt tego postępowania tę instytucję prawną, wymagają spełnienia określonych przesłanek, w tym sporządzenia takiej skargi przez profesjonalnego pełnomocnika.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniosek o dokonanie wykładni jest w istocie polemiką z rozstrzygnięciem Sądu, bowiem skarżący podnosi jedynie argumenty wskazujące, jego zdaniem, na błędny tok działania Sądu oraz podważa trafność podjętego rozstrzygnięcia w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.