Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 411/10 odrzucił skargę skarżącego w przedmiocie zasądzenia odszkodowania z powodu niezgodnej z prawem decyzji Starosty W. oraz z tytułu bezczynności Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy.
Postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 411/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wykładni wspomnianego postanowienia z dnia 20 września 2010 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni przedmiotowego orzeczenia, ponieważ jest ono jasne w zakresie sentencji jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny podjętego rozstrzygnięcia w sprawie.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 września 2013 r.
Skarżący, pismem z dnia 10 września 2013 r. (złożonym w Biurze Podawczym Sądu tego samego dnia), wniósł m. in. szereg skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie, wstrzymanie ich wykonania oraz wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami, w tym również wyjaśnienie wątpliwości orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie oraz wstrzymanie jego wykonania.
Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega złożony, w piśmie z dnia 10 września 2013 r., kolejny wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 20 września 2010 r. odrzucającego skargę oraz wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia.
Natomiast skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego postanowienia została rozpoznana odrębnym postanowieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
- 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
- 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2).
W myśl art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 166 p.p.s.a. wynika zaś że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżącego, zawartym w piśmie z dnia 10 września 2013 r., o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 20 września 2010 r. odrzucającego skargę jest bezprzedmiotowe, ponieważ postanowieniem Sądu z dnia 2 września 2013 r. odmówiono wykładni tego postanowienia z uwagi na to, że zarówno sentencja jak i uzasadnienie są sformułowane w sposób jednoznaczny i czytelny.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 166 i art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji.
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Sądu z dnia 20 września 2010 r. odrzucającego skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy zaskarżone postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Wskazać należy również, że zgodnie z doktryną o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w tym samym zażaleniu.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postanowienie Sądu z dnia 20 września 2010 r. odrzucające skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie.
W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 196 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Sądu, co orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.