Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 4 lutego 2016 r. złożył wniosek o sprostowanie oczywistej omyłki w postanowieniu Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. "o odmowie przyznania prawa pomocy w całości i ustanowieniu adwokata z urzędu".
W jego uzasadnieniu podał, że domaga się sprostowania oczywistej omyłki i uchylenia postanowienia. Dodał, że we wniosku z dnia 26 listopada 2015 r. wniósł o ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 613/15 i w tym celu załączył dwa formularze PPF o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r. Przewodniczący Sędzia Henryk Ożóg już wydał orzeczenie o odmowie przyznania prawa pomocy w całości. Zatem w ocenie skarżącego doszło do oczywistej omyłki, która podlega sprostowaniu przez Sąd z urzędu, gdyż drugi wniosek dotyczył postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 613/15 i nie został rozpoznany.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W myśl art. 166 cytowanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia. Wobec powyższego przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010 r., sygn. akt II OSK 631/12).
Z treści wniosku o sprostowanie wynika, że skarżący kwestionuje fakt, iż Sąd nie rozpoznał wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Kwestie dotyczące zarzutu nierozpoznania wniosku nie podlegają sprostowaniu, gdyż nie są to niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki podlegające sprostowaniu.
Instytucja sprostowania nie służy również uchyleniu postanowienia, którego dotyczy wniosek o sprostowanie.
Ponadto postanowienie Sądu z dnia 28 grudnia 2015 r. dotyczyło wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 listopada 2015 r. i zostało wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 listopada 2015 r. dotyczącego również wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 listopada 2015 r.
Natomiast postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. dotyczyło wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 26 listopada 2015 r. i zostało wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2015 r. dotyczącego również wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 26 listopada 2015 r.
Również w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wr 613/15 został rozpoznany postanowieniem Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zarówno z dnia 16 listopada 2015 r. jak i z dnia 26 listopada 2015 r.
Z tych względów wniosek skarżącego o sprostowanie postanowienia Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienia adwokata z urzędu (pkt I sentencji) i umarzającego postępowanie sądowe wszczęte wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych (pkt II sentencji) nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.