Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 sierpnia 2016 r. J. P. (zwana dalej wnioskodawczynią, skarżącą lub stroną), wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu zastępczo poniesionych przez Gminę W. wydatków za pobyt jej ojca w Domu Pomocy Społecznej.
Strona w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia organu odwoławczego do czasu rozpoznania skargi. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawczyni wskazała, że za wstrzymaniem wykonania skarżonego aktu przemawia jej trudna sytuacja finansowa i zdrowotna, która wynika z dokumentacji złożonej do akt postępowania administracyjnego, a także majątkowy charakter wydanej decyzji. Natychmiastowe wykonania zobowiązania mogłoby narazić stronę na nieodwracalne straty w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdyż zostałaby wówczas pozbawiona środków niezbędnych do pokrycia podstawowych i koniecznych potrzeb, w szczególności spłaty zobowiązań, zakupu leków oraz regulowania bieżących rachunków.
Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).
Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).
Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.
Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Wnioskodawczyni nie poparła swoich twierdzeń żadnymi aktualnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przez nią dokumentu źródłowe, które znajdują się w aktach sprawy administracyjnej pochodzą z połowy 2014 r., a więc z okresu o ponad dwa lata poprzedzającego złożenie przedmiotowego wniosku. Ostatnie zaś pismo, w którym strona wymienia ciążące na niej zobowiązania z tytułu remontu domu, naprawy samochodu oraz spłaty zadłużenia zmarłego męża pochodzi zaś z października 2015 r. Z tej też przyczyny Sąd nie miał możliwości dokonania rzetelnej i przede wszystkim aktualnej oceny skutków jakie mogłaby wywołać zaskarżona decyzja w odniesieniu do sytuacji majątkowej skarżącej.
Oczekując rozważenia przez Sąd możliwości wstrzymania zakwestionowanego rozstrzygnięcia, strona winna była dołożyć należytych starań, aby uzasadnienie wniosku było wyczerpujące i ukazywało jej realną, a także i aktualną sytuację osobistą i majątkową. Przedstawione okoliczności w żaden sposób nie dowiodły, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie prowadziło do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając zaś o przyznaniu ochrony tymczasowej Sąd nie może kierować się wyłącznie samą wysokością wymierzonej kary pieniężnej i twierdzeniami skarżącego nie znajdującymi potwierdzenia w jakichkolwiek dokumentach lub innych dowodach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1020/14).
Nadmienić również trzeba, że majątkowy charakter decyzji nie może stanowić samoistnej podstawy do wstrzymania jej wykonania, zwłaszcza gdy brak jest odpowiedniej płaszczyzny porównawczej jaką będą zawsze warunki materialne strony skarżącej.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.