Uzasadnienie
W skardze z dnia 29 lipca 2010 r. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego B. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazał, że jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. W szczególności biorąc pod uwagę fakt, że skarżący przebywa w zakładzie karnym i nie jest zdolny do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności w przedmiocie ochrony swoich praw i interesów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, po myśli art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ewentualne uwzględnienie takiego wniosku strony musi być umotywowane szczególnymi względami, pozwalającymi na odstąpienie od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Oznacza to, że na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek wykazania okoliczności potwierdzających słuszność jej żądania (por. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09, Lex nr 552410). Tymczasem, zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie uzasadnił w sposób wystarczający.
Ponadto zauważyć należy, że rozstrzygnięcie o wymeldowaniu nie kreuje żadnych obowiązków ani też nie daje żadnych uprawnień względem lokalu lub innej nieruchomości. Tym samym, trudno mówić w tym przypadku o wykonalności takiej decyzji w opisanym wyżej rozumieniu. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku i udzielenia stronie tzw. ochrony tymczasowej.
Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.