Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lutego 2005r., sygn. akt IV SA/Wr 17/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. K. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu z dnia 2 kwietnia 2004r., sygn. akt IV SA/Wr 9/04 z uwagi na to, że skarżący nie wykazał żadnej prawnie dopuszczalnej podstawy wznowienia tego postępowania.
Pismem z dnia 9 maja 2005r. J. K. złożył osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 24 lutego 2006r., w związku z czym Sąd, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2005r. sygn. akt IV SA/Wr 17/05, tę skargę odrzucił.
Na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej skarżący wniósł osobiście sporządzone zażalenie, które postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2005r. z tego względu zostało odrzucone.
Na postanowienie z dnia 3 sierpnia 2005r. skarżący zażalił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 16 grudnia 2005r., sygn. akt I OZ 1330/05 zażalenie oddalił.
W dniu 27 września 2007r. J. K. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pismo zatytułowane "zażalenie", w którym zawarł wniosek o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 17/05.
Wobec powyższego pismem z dnia 11 października 2007r. skarżący został wezwany przez Sąd do podania ustawowej podstawy wznowienia postępowania oraz dokładne określenie dnia, w którym dowiedział się o podstawie wznowienia. Sąd poinformował jednocześnie skarżącego o treści przepisów art. 271 – art. 274 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W odpowiedzi na to wezwanie J. K. podał jedynie, iż prosi o wznowienie sprawy sygn. akt IV SA/Wr 17/05 i że dostarczy nowe dowody.
Z kolei, w piśmie z dnia 23 października 2007r. w kwestii wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego podniósł, że:
"a) moja sprawa z niewiadomych powodów ciągnie się w Starostwie powodów od trzech lat
- b) stroną procesową jest były Starosta
- c) z załączonego dowodu wynika, że sprawę przeciwko Starostwu i byłemu Staroście skierowałem do Prokuratury zgodnie z KK, KPK z uwagi na rażące naruszenie prawa
- d) uważam, że są podstawy prawne do uchylenia błędnych decyzji Sądu i wznowienia sprawy z udziałem stron, gdyż sprawa ciągnie się ponad trzy lata."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona przez J. K. nie jest dopuszczalna.
Podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały określone w dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.s.a.
W świetle przepisów tego działu można żądać wznowienia postępowania: 1) z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia nieważność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe, 2) gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, 3) gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa, 4) w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, 5) w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy.
Tymczasem zarzuty skarżącego niewątpliwie nie mieszczą się w żadnej z przedstawionych już podstaw wznowienia postępowania sądowego. Skoro więc skarga J. K. nie opiera się na żadnej z nich, to jako taka nie jest dopuszczalna.
Z powyższych względów, na podstawie art. 281 p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.