Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., po rozpoznaniu wniosku J. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji własnej z dnia [...] o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich.
Zaskarżona została doręczona skarżącemu w dniu 21 września 2009 r.
W dniu 16 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pismem o sygnaturze V KO/Wa 207/10, przekazał Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zgodnie z właściwością korespondencję J. W., z której zdaniem Sądu wynika, iż kwestionuje on decyzję Kierownika Urzędu z dnia [...].
Przedstawiając skargę J.W. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, Kierownik Urzędu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia.
Sąd zarejestrował przekazaną skargę we wskazany na wstępie sposób. Nie mając jednakże pewności co do tej kwestii, wezwał skarżącego do złożenia stosownych wyjaśnień.
Ponieważ z treści nadesłanych przez skarżącego odpowiedzi nie wynika nic innego, Sąd potraktował skargę J.W. jako skargę na decyzję Kierownika Urzędu z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona.
Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 w związku z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 21 września 2009 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Tymczasem, skarga została nadana w urzędzie pocztowym do organu właściwego w dniu 16 sierpnia 2010 r., a więc znacznie po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji skargę należało uznać za spóźnioną, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Skoro zatem skarga została złożona z uchybieniem terminu, a skarżący nie wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, podlegała ona odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.