Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 634/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. J. na sposób działania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G., uzasadniając to tym, że wniesiona skarga jest skargą powszechną, do której rozpatrzenia mają zastosowanie wyłącznie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
W dniu 26 listopada 2010 r. wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 grudnia 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Sprzeciw od tego postanowienia złożył M. J. W treści sprzeciwu skarżący wyraził niezadowolenie, że Sąd przyznał mu prawo pomocy tylko w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika zamiast przyznać mu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym też zwolnienie z kosztów sądowych.
Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, wówczas gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Z przepisu art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. zaś wynika, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu administracji publicznej w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy samego prawa.
Z powyższego wynika, że skoro M. J. wniósł skargę na sposób działania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. G. to jest on zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych.
Dlatego też postępowanie sądowe, wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowe i jako takie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. podlega umorzeniu.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia skarżącemu, że skarżący nie ponosi żadnych opłat (podkr. Sądu) w związku z wniesioną skargą. Postanowienie niniejsze jest zatem dla skarżącego korzystne.
Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji postanowienia.