Uzasadnienie
J. B. (dalej skarżąca) występowała osobiście w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, zainicjowanego skargą skarżącej z dnia 4 sierpnia 2014 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego.
Pomimo prawidłowego zawiadomienia, doręczonego w dniu 22 stycznia 2015 r. (k.19 akt sądowo-administracyjnych), skarżąca nie stawiła się na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. Po zamknięciu rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ogłosił wyrok w sprawie skarżącej, oddalający jej skargę.
Wnioskiem z dnia 4 marca 2015 r. skarżąca wystąpiła o sporządzenie i doręczenie jej uzasadnienia wyroku z dnia 10 lutego 2015 r. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia samego wniosku. Argumentowała, że jej obecny stan zdrowia nie pozwolił na wcześniejsze wystąpienie do Sądu o sporządzenie uzasadnienia zapadłego wyroku. Do wniosku załączyła zaświadczenie od lekarza specjalisty, zgodnie z którym skarżąca zgłosiła się w dniu 10 lutego 2015 r. na konsultacje w stanie wyczerpania psychicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Brak winy należy rozumieć jako zachowanie przez stronę należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy chodzi tu o przypadki, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności obiektywne i zewnętrzne względem strony.
Analiza wniosku skarżącej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniałe opóźnienie nie było przez nią zawinione. Po pierwsze, z przedłożonego przez skarżącą zaświadczenia lekarskiego nie wynika jaki jest jej obecny stan zdrowia. Brak zatem podstaw by przyjąć, że skarżąca pomiędzy dniem 10 lutego 2015 r., kiedy to zgłosiła się do lekarza, a dniem 4 marca 2015 r., to jest dniem wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, znajdowała się w stanie wyłączającym jej normalne funkcjonowanie. Po drugie, skarżąca posiadała pełną wiedzę o trybie sporządzania i doręczania uzasadnienia zapadłego na rozprawie wyroku, bowiem stosowne pouczenie zostało jej doręczone wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy.
Wobec powyższego uznać należy, że nie ma podstaw by uznać, że opóźnienie we wniesieniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 10 lutego 2015 r. miało charakter niezależny od skarżącej.
Dlatego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.