Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SO/Wr 13/13, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał B.G. (zwanemu dalej skarżącym, stroną lub wnioskodawcą) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Pismem z 23 kwietnia 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka we W. poinformowała tutejszy Sąd o wyznaczeniu dla skarżącego adwokat D. K. – S. jako pełnomocnika z urzędu.
Wobec złożenia kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie pełnomocnika z urzędu, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu postanowieniami z: 9 września 2013 r, sygn. akt IV SO/Wr 13/13, oraz 21 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 699/13, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie przyznania prawa pomocy.
Postanowieniem z 28 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przywrócił wnioskodawcy termin do wniesienia skargi, która następnie została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z 2 września 2014 r.
Pismem z 24 listopada 2014 r. skarżący złożył kolejny (czwarty) wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu swojego żądania wskazał, że nie był informowany przez dotychczasowego pełnomocnika o zapadłych rozstrzygnięciach czy wyznaczonych terminach rozpoznania sprawy. O wydanym orzeczeniu dowiedział się z korespondencji kierowanej do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze skargą na przewlekłość postępowania toczącego się przed wrocławskim sądem administracyjnym. Konieczność wyznaczenia nowego pełnomocnika z urzędu skarżący motywował dążeniem do wniesienia kasacji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na jej złożenie. Wnioskodawca podkreślił również, że jego sytuacja osobisto – majątkowa (wieloletnie pozbawienie wolności, brak pracy, majątku i oszczędności) nie pozwala mu na opłacenie pełnomocnika z wyboru.
Postanowieniem z 4 grudnia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowo-administracyjne wszczęte opisanym wnioskiem.
Pismem z 10 grudnia 2014 r., z zachowaniem ustawowego terminu, skarżący wniósł sprzeciw od wskazanego postanowienie, występując o przyznanie pełnomocnika z urzędu, który złoży w jego imieniu skargę kasacyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd.
Stosownie do treści art. 244 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie kolejny (czwarty) wniosek skarżącego o ustanowienie pełnomocnika procesowego w postaci adwokata.
Zważyć bowiem należy, że skarżący otrzymał już prawo pomocy poprzez ustanowienia pełnomocnika z urzędu, który działając w jego imieniu i na jego rzecz, wystąpił do tutejszego Sądu ze skargą na kwestionowaną decyzję Wojewody w zakresie odmowy zmiany imienia i nazwiska skarżącego, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu na jej złożenie.
Do kompetencji Sądu nie należy ocena jakości świadczonej pracy ustanowionego pełnomocnika w zakresie spełnienia wszystkich oczekiwanych przez stronę czynności, w tym odnoszących się do inicjowania kolejnych etapów procesowych w danej sprawie. Sąd bowiem winien wziąć pod uwagę jedynie okoliczność, czy stronie została zapewniona możliwość pomocy prawnej udzielanej przez profesjonalnego pełnomocnika oraz czy ewentualnie prawo pomocy zostało cofnięte prawomocnym postanowieniem sądu. W sytuacji, gdy skarżący w dalszym ciągu posiada prawidłowo ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu, Sąd nie może dokonać jego zmiany, bowiem o wyznaczeniu konkretnego adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego czy też doradcy patentowego decyduje odpowiedni organ samorządu zawodowego, do którego Sąd zobowiązany jest się zwrócić na podstawie art. 253 p.p.s.a.
Wątpliwości kierowane pod adresem pełnomocnika skarżącego w zakresie podjętych przez niego czynności, czy też jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, braku czynności polegających na wniesieniu skargi kasacyjnej do wyroku z 2 września 2014 r., z punktu widzenia przedmiotowego wniosku nie mają znaczenia i w żaden sposób nie mogą wpłynąć na ponowne przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie w sytuacji, gdy skarżący już z tej możliwości skorzystał.
Należy przypomnieć, że przesłanką przyznania prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – jest sytuacja osobisto – majątkowo tej osoby, która winna wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten zatem nie pozwala na przyznanie prawa pomocy bądź jego zmianę w oparciu o subiektywne odczucie strony w odniesieniu do czynności podjętych przez już ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, kolejny wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu należało uznać za bezprzedmiotowy, co w konsekwencji zobowiązywało Sąd do umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.