Uzasadnienie
J. L. (dalej skarżąca, strona), reprezentowana przez V. W. (dalej pełnomocnik) złożyła w ustawowym terminie skargę na oznaczoną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.
Podpisana pod skargą pełnomocnik skarżącej, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 lutego 2015 r. została wezwana do usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Wskazane wezwanie doręczono adresatce w dniu 5 listopada 2015 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik nie uzupełnił w/w braku formalnego skargi. Skarżąca w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. (data nadania u wyznaczonego operatora pocztowego) wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Stosownie do treści art. 35 §1 pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające z nią w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, iż pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.
W przypadku, gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub jego odpis. Bezwzględnie pełnomocnictwo powinno dotyczyć sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Nadto gdyby bowiem intencją ustawodawcy było zwolnienie pełnomocnika skarżącego z przedkładania pełnomocnictwa w sytuacji, gdy znajduje się ono w aktach administracyjnych lub zostało dołączone w innej, zakończonej sprawie danej strony, to regulację taką by niewątpliwie zawarł w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W konsekwencji niedołączenie pełnomocnictwa powinno być traktowane jako brak formalny, powodujący konieczność wezwania pełnomocnika strony do jego usunięcia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi stosownie do art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z dnia 4 stycznia 2006 r. sygn. akt I FSK 334/05 i z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt I FSK 801/06). W tym miejscu należy też podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym sąd nie ma kompetencji do uznania, iż nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak dołączenia pełnomocnictwa przez wnoszącego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Nieuzupełnienie braku formalnego skargi, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone, obliguje wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia skargi, nie dając sądowi żadnego w tym względzie wyboru (por. postanowienia NSA: z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I FSK 916/10 i z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt I FSK 2140/13 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi w zakresie niedołączenia pełnomocnictwa, Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do jego usunięcia w wyznaczonym terminie, pouczając m.in. o treści Mimo jednak prawidłowego wezwania, brak ten nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Zaakcentować dodatkowo należy, że z dołączonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa nie wynika również, aby autor skargi był uprawniony do występowania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wobec powyższego, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I postanowienia. W odniesieniu zaś do zawartego w piśmie z dnia 12 listopada 2015 r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, należało wskazać, że w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Przy czym przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., odnosi się do skargi wszczynającej postępowanie przed sądem administracyjnym. Z kolei bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. A zatem oczywista bezzasadność skargi wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarga złożona w tej sprawie obarczona jest brakiem formalnym który uniemożliwia jej rozpatrzenie. Wskazana okoliczność stanowiła podstawę odrzucenia skargi stosownie do treści art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe ustalenia oczywistym jest, że skarga jest bezzasadna z przyczyn procesowych, a zatem skarżącej nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2006 r.,sygn. akt I OZ 1338/06, a także J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2012, komentarz do art. 247, teza 5). W świetle powyższego domaganie się prawa pomocy w tej sprawie skutkowało oddaleniem wniosku na podstawie art. 247 p.p.s.a co orzeczono w pkt II postanowienia.