Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia Z D. na bezczynność Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w D. polegającą na naruszeniu art. 37 § 2 k.p.a. w sprawie z dnia 30 sierpnia 2010 r. nr [...], uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia Dyrektorowi Ośrodka Pomocy Społecznej w Dzierżoniowie dodatkowego terminu na załatwienie wniosku Z. D. w sprawie przyznania zasiłku stałego, okresowego, celowego i specjalnego celowego.
Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie, został doręczony Z. D. w dniu 15 października 2010 r., co własnoręcznym podpisem potwierdził mąż wnioskodawczyni – A.D.
W dniu 18 października 2010 r. A. D. nadał w urzędzie pocztowym na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu podpisane przez siebie pismo adresowane do Sądu administracyjnego nazwane skargą, w którym zakwestionował w/w postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz prawidłowość działań podjętych w tej sprawie i domagał się wyłączenia od jej rozpoznania członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu – Z. R. i A. G..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie.
Zarządzeniem Sędziego z dnia 17 grudnia 2010 r. A. D. został wezwany, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie, czy składa skargę działając w imieniu własnym, czy w imieniu Z. D., jeżeli składa skargę w imieniu Z. D., powinien złożyć pełnomocnictwo do jej reprezentacji w niniejszej sprawie. Powyższe wezwanie zostało doręczone A. D. w dniu 27 grudnia 2010 r.
A.D.złożył skargę na powyższe zarządzenie.
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, przyjmując, że powyższa skarga w istocie jest zażaleniem na zarządzenie Sędziego z dnia 17 grudnia 2010 r., odrzucił zażalenie.
Pismem z dnia 2 lutego 2011 r. A. D. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem w/w postanowienia tut. Sądu z dnia 21 stycznia 2011 r.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2011 r. sygn. akt I ONP 16/11 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił w/w skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia tut. Sądu z dnia 21 stycznia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Na wstępnie zauważyć należy, że przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, sąd dokonuje wstępnej kontroli przesłanek dopuszczalności zaskarżenia określonego aktu, szczególnie w sytuacji, gdy tak jak w rozpatrywanej sprawie stroną postępowania, w której wydano zaskarżony akt, nie jest osoba, która wniosła skargę do sądu. Pod tym pojęciem należy rozumieć również wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie podmiotowi wskazanemu przez przepis prawa konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu materialnego (Hanna Knysiak-Molczyk w: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym, Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że skarżącym w niniejszej sprawie jest A. D., który wniósł do tut. Sądu podpisaną przez siebie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...], wydane w sprawie administracyjnej, której stroną była żona skarżącego – Z. D.. Mimo upływu terminu do usunięcia braków formalnych skargi, do czego skarżący został zobowiązany zarządzeniem Sędziego z dnia 17 grudnia 2010 r., braków tych nie usunął. W tej sytuacji przyjąć należało, że stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest A.D., który w świetle tego, co powiedziano wyżej, nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na skierowane wyłącznie do jego żony postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...].
Na gruncie ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593 ze zm.), małżonek adresata indywidualnego aktu administracyjnego nie może wywodzić interesu prawnego, o jakim mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., z samego faktu małżeństwa w sprawie dotyczącej wyłącznie drugiego z małżonków.
W tej sytuacji wniesioną przez A. D. skargę w sprawie dotyczącej wyłącznie Z. D. należało odrzucić jako niedopuszczalną, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego skarga i tak podlegałaby odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności, co trafnie podniosło w odpowiedzi na skargę S.K. O. w W. Stosownie bowiem do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekając w sprawach skarg między innymi na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w ustawie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Podstawową przesłanką warunkującą możliwość zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest to, czy służy na nie zażalenie, chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego, wydanych w postępowaniu prowadzonym - jak w tej sprawie - na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jest zamknięty. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...]zostało wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a. Przepis ten ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Przy czym nie określa on w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, który winien rozstrzygnąć sprawę, ma zażalenie to rozstrzygnąć.
Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie i nie przysługuje na nie zażalenie.
Zatem w każdym przypadku skarga na tego rodzaju postanowienia, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w postanowieniu.