Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniesiony przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Odpis zarządzenia, wraz ze stosownym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, został doręczony stronie skarżącej w dniu 29 stycznia 2016 r.(k.40). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej przesyłki wynika, że korespondencję odebrał upoważniony pracownik skarżącej spółki w osobie D. T., co zostało potwierdzone odręcznym podpisem i pieczęcią firmową spółki.
W dniu 29 lutego 2016 r. strona nadała za pośrednictwem operatora wyznaczonego, pismo opatrzone sygnaturą akt niniejszej sprawy nazwane sprzeciwem na zarządzenie Sądu. Skarżąca podała, że składa sprzeciw na zarządzenie Sądu z dnia 17 lutego 2016 r. Oświadczyła, że zarządzenie nie zostało stronie doręczone, jednakże zostało doręczone zarządzenie analogiczne w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 742/15. Zatem dopuszczając możliwość pomyłki sekretariatu sądu w wysyłaniu korespondencji składa sprzeciw z ostrożności procesowej. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona podała, że pismo Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. nigdy nie zostało spółce doręczone. Natomiast wymieniona w uzasadnieniu zarządzenia, a podana przez InPost SA jako odbiorca pisma M. R. nie jest zatrudniona w skarżącej spółce i nie jest stronie w ogóle znana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 §2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy właśnie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania) strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W niniejszej sprawie Sąd przyjął, że opisane wyżej pismo wniesione do Sądu w dniu 29 lutego 2016 r. określone zresztą przez stronę jako sprzeciw od zarządzenia, mimo wskazania błędnej daty wydania tego rozstrzygnięcia to jest 17 lutego 2016 r. należało potraktować jako sprzeciw od zarządzenia referendarskiego z dnia 25 stycznia 2016 r. Bowiem analiza uzasadnienia tego wystąpienia strony w konfrontacji z treścią akt rozpatrywanej sprawy, z której wynika brak jakiegokolwiek rozstrzygnięcia wydanego w tej dacie, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że intencją skarżącej spółki było złożenie sprzeciwu od wydanego w tej sprawie w dniu 25 stycznia 2016 r. zarządzenia o pozostawieniu wniosku spółki o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Jak wynika natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy (k.40) zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, odpis wskazanego zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 stycznia skutecznie doręczono stronie skarżącej w dniu 29 stycznia 2016 r. z zachowaniem wymogów określonych w art. 67 § 2 i 3 p.p.s.a. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem w dniu 5 lutego 2016 r. Dlatego też wniesienie sprzeciwu w dniu 29 lutego 2016 r. nastąpiło z uchybieniem wskazanego, siedmiodniowego terminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.