Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 9 marca 1988 r., sygn. akt IV SAB 30/87

Teza

1. Decyzjami administracyjnymi w sprawach uprawnień do wykonywania określonych czynności i zajęć /art. 196 par. 2 pkt 17 Kpa/ są wszystkie decyzje administracyjne, których wydanie w toku dochodzenia do nabycia określonych uprawnień przewidują przepisy prawa materialnego.

Kognicji sądu administracyjnego podlegają więc nie tylko decyzje w sprawie wpisów na listę radców prawnych, lecz także w sprawie wpisów na listę aplikantów radcowskich oraz w sprawie zwolnienia od wymogu odbycia aplikacji radcowskiej /art. 24, art. 25, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - Dz.U. nr 19 poz. 145/.

2. Samorząd radców prawnych nie jest stroną - w rozumieniu art. 28 Kpa - w postępowaniu administracyjnym w sprawach o wpis na listę aplikantów radcowskich i o zwolnienie od wymogu odbycia aplikacji radcowskiej.

Nie wyklucza to możliwości uczestnictwa jego organów w takim postępowaniu na prawach strony w trybie przewidzianym w art. 31 par. 1-3 Kpa.

3. Przedstawienie organowi administracji państwowej swojego poglądu w sprawie przez organizację społeczną, w trybie art. 31 par. 5 Kpa lub na podstawie przepisów szczególnych, nie pozbawia tej organizacji uprawnienia do późniejszego wystąpienia z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w sprawie na prawach strony /art. 31 par. 1 pkt 2 Kpa/, chyba że uprawnienie to zostało w stosunku do niej wyłączone przepisem szczególnym rangi ustawowej.
4. Jeżeli wyłącznie na skutek odmowy dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na prawach strony nie doszło do wydania decyzji przez organ odwoławczy w odniesieniu do odwołania tej organizacji od decyzji organu I instancji, to wymóg z art. 197 pkt 2 Kpa jest bezprzedmiotowy do dopuszczalności skargi tej organizacji - w trybie art. 216 par. 1 Kpa - na niewydanie decyzji przez organ odwoławczy.

Wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia na postanowienie organu I instancji o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu stanowi jednocześnie spełnienie wymogu z art. 216 par. 2 Kpa wyczerpania środków przewidzianych w art. 37 Kpa.