Uzasadnienie
M.L. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w sprawie niewydania decyzji wstrzymującej dodatek mieszkaniowy i tym samym zamknięcie jej drogi odwoławczej. Jak wyjaśnia w uzasadnieniu skargi, chodzi o brak doręczenia decyzji uchylającej dodatek mieszkaniowy przyznany dla dwuosobowej rodziny na okres sześciu miesięcy.
Decyzja, o której wspomina skarżąca, stwierdzała wygaśnięcie ze względu na śmierć adresata decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. przyznającej R.S. dodatek mieszkaniowy Jak wynika z akt sprawy, decyzja nie została doręczona małżonce zmarłego –M.L., obecnej skarżącej.
W uzasadnieniu skargi wywodzi, iż dodatek mieszkaniowy został przyznany rodzinie, stąd decyzja wygaszająca to uprawnienie powinna zostać doręczona skarżącej, jako osobie posiadającej interes prawny.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, wiążący się z korespondencją między organem pierwszej instancji i Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K., a skarżącą oraz odniósł się do zarzutów podnoszonych przez M.L. W jego ocenie, prezentowanej wcześniej w szeregu pism kierowanych do skarżącej, decyzja przyznająca dodatek mieszkaniowy ma charakter aktu osobowego, kształtuje bowiem indywidualne uprawnienie adresata, ściśle związane z jego sytuacją. Wobec tego, wraz ze śmiercią adresata decyzji i utrata przez niego zdolności prawnej wygasają uprawnienia z niej wynikające. Uprawnienia te, jako osobiste oraz ze względu na brak wyraźnej regulacji w tym zakresie, nie podlegają następstwu prawnemu. Zatem skarżąca nie weszła w uprawnienia jej męża wynikające z przedmiotowej decyzji. Mogła jedynie ubiegać się o przyznanie nowego dodatku mieszkaniowego.
Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie dodatku mieszkaniowego została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 31 lipca 2012 r. skarżąca została wezwana do wykazania czy składała zażalenie na bezczynność w trybie art. 37 k.p.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Nie wykazała jednak, aby skorzystała z tego środka zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r., Dz. U., poz. 1270) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przezeń postępowania tego rodzaju środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarzuca bezczynność Prezydentowi Miasta B. w związku z niedoręczeniem jej decyzji z dnia [...]r., na mocy której, ze względu na śmierć adresata, stwierdzono wygaśnięcie decyzji przyznającej R.S. dodatek mieszkaniowy.
Skarga do sądu administracyjnego, wbrew wymogom wynikającym z art. 52 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1k.p.a., nie została poprzedzona zażaleniem na bezczynność.
Mając powyższe na względzie należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna, albowiem nie został spełniony formalnoprawny warunek determinujący skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.