Uzasadnienie
W piśmie z dnia 31 sierpnia 2012 r. E.S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że nie ma obecnie żadnych dochodów i jest na utrzymaniu matki i siostry. Prowadzi niekomercyjny serwis informacyjny. Jest studentem studiów stacjonarnych. Dodał również, że dochód jego rodziny za ostatni miesiąc wyniósł 1742,98 zł.
Postanowieniem z dnia 4 października 2012 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy z uwagi na niezachowanie wymogu z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Na wyżej wymienione postanowienie, w piśmie z dnia 18 października 2012 r. E.S. wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu podkreślił, iż okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają uwzględnienia zgłoszonego żądania, gdyż skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek do otrzymania prawa pomocy, a przedstawione przez niego dowody budzą wątpliwości, co do jego rzeczywistej sytuacji finansowej.
Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 100/13, w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, uchylił powyższe postanowienie i przekazał wniosek o przyznanie prawa pomocy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podniósł konieczność ustalenia w przedmiotowej sprawie, czy składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący występuje jako osoba fizyczna, czy jako redaktor naczelny internetowego portalu mieszkańców C., działającego na podstawie ustawy Prawo prasowe oraz wpisanego do rejestru dzienników i czasopism, bowiem w tym charakterze – jako redaktor naczelny reprezentujący redakcję – wniósł skargę w niniejszym postępowaniu sądowym. NSA podkreślił, że w zależności od ustalenia, w jakiej roli skarżący występuje, ocena jego wniosku będzie inna, z uwagi na obowiązywanie innych kryteriów co do osób fizycznych (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) oraz co do osób prawnych (art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), ubiegających się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Następnie w odpowiedzi na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 27 marca 2013 r. E.S. wyjaśnił, że wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył jako osoba fizyczna.
W piśmie z dnia 6 maja 2013 r., w wykonaniu zarządzenia dotyczącego aktualizacji danych zawartych we wniosku z dnia 31 sierpnia 2012 r., skarżący złożył oświadczenie, że jest studentem uczelni publicznej i studiuje w trybie stacjonarnym. Ponadto dodał, że nie osiągnął w 2012 r. dochodu z tytułu działalności gospodarczej, co potwierdził zaświadczeniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy.
Według art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Natomiast zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze powyższe uznano, że okoliczności niniejszej sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku, gdyż skarżący wykazał, że występują przesłanki przyznania mu prawa pomocy. Przedstawione przez niego dokumenty potwierdzają bowiem, że jest studentem studiów stacjonarnych i z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2012 r. nie osiągnął żadnego dochodu, a w związku z tym – jak oświadczył - pozostaje na utrzymaniu matki i siostry.
Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.