Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] E.S. zwrócił się do Prezesa Zarządu A Spółka Akcyjna w C. o udostępnienie informacji publicznej w postaci: odpisu umowy (mów) wraz z załącznikami zawartych przez A S.A. lub podległe podmioty z organizatorami "[...]" oraz wykazu kosztów, jakie poniosła spółka A S.A. w związku z organizacją tej "[...]". Jednocześnie wskazał, iż odpowiedź powinna mieć charakter pisemny, adres na jaki należy ja przesłać pocztą tradycyjna oraz pocztą elektroniczną w postaci skanu lub pliku PDF.
Decyzją z dnia [...] Prezes Zarządu A S.A. odmówił udzielenia informacji co do pierwszej części wniosku, ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy określoną w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.. Co do części drugiej stwierdził, iż A S.A. nie poniósł żadnych kosztów w związku z organizacją "[...]".
Pismem z dnia [...] E.S. wniósł skargę na bezczynność Prezes Zarządu A S.A. wnosząc o:
- - stwierdzenie bezczynności w sprawie wniosku z dnia [...]
- - zobowiązanie organu do podjęcia stosownych działań zmierzających do usunięcia stanu bezczynności oraz jego skutków
- - zasądzenie kosztów postępowania
Jak skarżący podnosi w uzasadnieniu swojego pisma, odmowa udzielenia informacji dotyczącej pierwszej części jego wniosku ma charakter bezprawny. A S.A. jest spółka prawa handlowego ze 100% udziałem samorządu województwa [...]. Wykonuje zadania publiczne oraz rozporządza majątkiem publicznym, stąd na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej pozostaje bezwzględnie zobowiązana do udzielenia informacji.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu A S.A. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Stanowisko wyrażone w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę sprowadza się do stwierdzenia, iż organowi nie można postawić zarzutu bezczynności wobec rozpatrzenia przez niego wniosku skarżącego i podjęcie czynności zgodnie z wymogami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga E.S. nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.
W myśl art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.) każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z u.d.i.p. Prawo to może być realizowane w różny sposób, w tym:
1/ poprzez ogłaszanie informacji w Biuletynu Informacji Publicznej;
2/ udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p);
3/ udostępnienie informacji w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych albo przez zainstalowane w takich miejscach urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (art. 11 u.d.i.p);
4/ wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.d.i.p.). Uprawnienie to obejmuje także posiedzenia pochodzących z powszechnych wyborów kolegialnych organów jednostek pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego i ich kolegialnych organów pomocniczych (art. 20 w zw. z art. 18 i 19 u.d.i.p.).
5/ umieszczanie informacji publicznych w centralnym repozytorium informacji publicznych (o którym mowa w art. 9b u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).
Nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, iż pozostaje bezczynny ten, kto zobowiązany do udzielenia informacji publicznej informacji takiej nie udziela w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bądź też w terminach ustalonych na podstawie art. 13 ust. 2 i 15 ust. 2 u.d.i.p albo nie wydaje w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W niniejszym postępowaniu skarżący upatruje bezczynność Prezesa Zarządu A S.A. w tym, że organ ten nie udzielił informacji publicznej odnośnie części pierwszej jego wniosku z dnia [...] dotyczącej żądania udostępnienia odpisu umowy (mów) wraz z załącznikami zawartych przez A S.A. lub podległe podmioty z organizatorami "[...]".
Przyjdzie jednak zauważyć, iż jego zachowanie nie ma znamion bezczynności, bowiem w dniu [...] Prezes Zarząd A S.A. w drodze decyzji administracyjnej odmówił udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej odpisu umowy (umów) wraz z załącznikami zawartych przez A S.A. lub podległe podmioty z organizatorami "[...]". Od tej decyzji, jak wynika z pouczenia w niej zawartego, wnioskodawcy przysługiwała możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego to uprawnienia nie skorzystał.
Zatem stan bezczynności Prezesa Zarządu A S.A. w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.
Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.