Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r. (IV SAB/Gl 54/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę w niniejszej sprawie.
W dniu 18 kwietnia 2016 r. S. Z. złożył na to postanowienie zażalenie.
Następnie, postanowieniem z dnia 21 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła radcę prawnego K. K..
W dniu 17 sierpnia 2016 r. wspomniany pełnomocnik nadał do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo procesowe, w którym doprecyzował zażalenie S. Z., poparł swoje stanowisko stosowną argumentacją oraz wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, iż opłata nie została uiszczona w całości lub w części. W toku postępowania zażaleniowego wstępował też do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o pomoc koleżeńską, poprzez wykonanie fotokopii akt niniejszej sprawy i przesłanie jej drogą elektroniczną.
Powyższe zażalenie zostało uwzględnione przez NSA, który postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. uchylił postanowienie tutejszego Sądu z 31 marca 2016 r.
W wyniku postępowania ponownego (prowadzonego pod sygn. akt IV SAB/Gl 146/16) tutejszy Sąd w dniu 1 grudnia 2016 r., wydał w trybie uproszczonym wyrok, mocą którego oddalił skargę. Z akt sprawy nie wynika, aby pełnomocnik skarżącego dokonywał w toku rzeczonego postępowania ponownego jakichkolwiek czynności procesowych.
Następnie, w dniu 21 grudnia 2016 r. radca prawny K. K. wniósł o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, z kolei w dniu 3 marca 2017 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia wywodząc, iż nie narusza ono obowiązującego prawa. Równocześnie ponownie zażądał przyznania kosztów udzielonej pomocy prawnej oświadczając, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.
Zarządzeniem z dnia 21 marca 2017 r. sędzia sprawozdawca stwierdził, iż wspomniana opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzona została w sposób rzetelny.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanym przypadku zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Jakkolwiek bowiem niniejsza sprawa została zainicjowana przed wejściem w życie tego aktu wykonawczego (czyli przed 1 listopada 2016 r.), to już zakończenie ostatnio prowadzonego w zakresie sprawy ponownego postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie przez tutejszy Sąd wyroku oddalającego skargę) nastąpiło po tej dacie, a mianowicie 1 grudnia 2016 r. W rezultacie, norma intertemporalna wyrażona w § 22 rzeczonego rozporządzenia, nakazująca stosowanie przepisów dotychczasowych (to jest wcześniejszych rozporządzeń) nie ma tu zastosowania.
Jak wynika z § 2 przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., przyznano mu wynagrodzenie, w kwocie 295,20 zł, na którą składa się:
- - opłata za udział w postępowaniu zażaleniowym, w kwocie 120 zł, wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 2 lit d tego aktu;
- - opłata za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, ustalona na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b przywołanego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r, w kwocie 120 zł odpowiadającej 50 % opłaty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit c tego aktu.
Sumę wymienionych opłat, wynoszącą 240 zł podwyższono o podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł zł, zgodnie z § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia.
Niniejsze rozstrzygnięcie wydano nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.