Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. J. W. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na działalność Wiceprezydenta Miasta K., skargę na bezczynność Przewodniczącego Rady Miasta K., skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie opisanym w sentencji postanowienia. Na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Przewodniczący Wydziału zarządził rozdzielenie powyższych skarg.
W uzasadnieniu skargi na działalność Wiceprezydenta Miasta K. oraz sposób rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko [...] Urzędu Miasta w K. skarżący w pierwszej kolejności przedstawił przebieg ubiegania się o wyżej wymienione stanowisko. W tych ramach wskazał, że w [...] r. złożył stosowną ofertę, w wyniku czego na początku [...] w Biuletynie Informacji Publicznej pojawiła się jego kandydatura oraz jeszcze dwóch innych osób. Po przeprowadzeniu rozmowy kwalifikacyjnej skarżący został zaproszony na ostateczną rozmowę zaplanowaną na dzień [...] r. J. W. podał, że w dniu [...] r. zadzwoniono do niego z referatu kadr Urzędu Miasta K. informując go, że z przeprowadzonej ekspertyzy prawnej wynika, iż ze względu na nie przepracowanie przez skarżącego pełnych dwóch lat w administracji rządowej lub samorządowej ubieganie się o stanowisko jest niezgodne z prawem, zatem nie ma powodu by skarżący przyjeżdżał na ostateczną rozmowę w dniu następnym.
W kolejnym fragmencie skargi skarżący podał, że odwołał się od wyniku konkursu do Przewodniczącego Rady Miasta K., wnosząc jednocześnie o pisemną interpretację powodu odsunięcia jego osoby od uczestnictwa w konkursie oraz o odszkodowanie za dwa dni urlopu przeznaczonego na rozmowy kwalifikacyjne. Ponadto w "odwołaniu" tym złożył skargę na bezprawne opublikowanie swoich danych osobowych w Biuletynie Informacji Publicznej oraz zwrócił się o zbadanie, czy istnieją powiązania towarzyskie łączące zwycięskiego kandydata z Wiceprezydentem Miasta K.. Na powyższe pismo skarżący otrzymał odpowiedź w dniu [...] r. W dniu [...] r. wystąpił z ponownym pismem do Przewodniczącego Rady Miasta K.. W dniu [...] r. skarżący J. W. otrzymał kolejne pismo, w którym poinformowano go, że Rada Miasta nie jest kompetentna do rozstrzygania skarg na działalność Zastępcy Prezydenta Miasta i że przekazano ją według właściwości Prezydentowi Miasta K.. Od Prezydenta Miasta zaś skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przystępując do oceny dopuszczalności skargi należy w pierwszej kolejności wskazać na treść żądania skarżącego, którym w rozpatrywanej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta K.. Analiza treści skargi prowadzi do wniosku, iż w istocie jest to sprawa "niezałatwienia" skargi wniesionej na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg i wniosków w ramach postępowania skargowego przewidzianego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skargi i wnioski). Żaden bowiem z obowiązujących przepisów w materii konkursu na wolne stanowisko urzędnicze nie przewiduje trybu odwoławczego, który można byłoby uznać za uruchomiony wspomnianym wyżej pismem skarżącego skierowanym do organu będącego przeciwnikiem skargi.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może wnieść skargę na bezczynność organów. Skarga na bezczynność przysługuje jednak tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3) oraz w tych w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4. Z tej regulacji wynika, że wniesienie skargi na bezczynność jest ograniczone do spraw, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Analiza treści art. 3 § 2 cytowanej ustawy prowadzi do wniosku, że na działanie administracji publicznej w sprawach petycji, skarg i wniosków nie rozciąga się kontrola sprawowana przez sądy administracyjne. W postępowaniu tym nie podejmuje się żadnych władczych rozstrzygnięć z zakresu administracji publicznej, lecz ocenia sposób wykonywania zadań lub działalność określonego organu albo jego pracowników. Takie stanowisko ugruntowane zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 (opublikowanym w Zbiorze Informacji Prawnej Lex nr 54555) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że na czynności podejmowane na skutek złożenia skargi przewidzianej w art. 227 i następnych K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Czynności te bowiem nie mieszą się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach również jednolicie i trwale taki pogląd prezentuje w orzeczeniach z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SA/Gl 170/04; z dnia 24 lutego 2005 r., sygn. akt IV SA/Gl 138/05 oraz z dnia 9 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1080/05.
Nawet gdyby przyjąć, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi bezczynność Prezydenta Miasta K., to nie jest to bezczynność wymieniona w art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy, lecz tylko brak załatwienia skargi wniesionej w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego w formie właściwej dla tego organu. Może on być zaczepiony na podstawie obowiązujących w nim przepisów. W takiej sytuacji badanie w niniejszej sprawie prawidłowego trybu wniesienia skargi i wyczerpania wymogu zażalenia z art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, jest bezprzedmiotowe i zbędne.
Uznać zatem należy, iż skarga inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie z wyżej wymienionych względów jest niedopuszczalna.
W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.