Uzasadnienie
W dniu 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę M.K.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata.
Pismem z dnia 23 maja 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. wskazała jako pełnomocnika skarżącego adwokata T.D., który zgłosił się do sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 lipca 2014 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. uchylił postanowienie tutejszego Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.
W dniu 26 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał wyrok, w którym, stwierdził, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz umorzył postępowanie w pozostałej części.
Pełnomocnik skarżącego w dniu w trakcie przeprowadzonej w dniu 26 stycznia 2015 r. rozprawy złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały w całości ani w części opłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 19 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) przywołanego aktu, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Pierwszą czynnością ustanowionego w sprawie adwokata było wniesienie skargi kasacyjnej od postanowienia tutejszego Sądu.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał adwokatowi T.D. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, zaś za wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 180,00 zł. (tj. 75 % stawki minimalnej) którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.