Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2015 r., starszy referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata M.B.
W dniu 26 października 2015 r. upoważniony przez wskazanego wyżej pełnomocnika aplikant adwokacki przeglądał akta niniejszej sprawy.
Wezwaniem z dnia 23 października 2015 r. Sąd zwrócił się do wspomnianego adwokata o wykazanie, że L.B., przed wniesieniem skargi wniósł zażalenie do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 K.p.a.
Odpowiadając na powyższe adwokat M.B. nadesłał do Sądu pismo procesowe datowane na 16 listopada 2015 r., w którym wywiódł, iż podjął próbę skontaktowania się ze skarżącym wysyłając do niego pismo z prośbą o kontakt celem wyjaśnienia kwestii podniesionych w wezwaniu Sądu, jednak choć L.B. odebrał przesyłkę w dniu 3 listopada 2015 r. (co wynika z dołączonych kopii stosownych dokumentów), nie udzielił na rzeczone pismo jakiejkolwiek odpowiedzi.
Równocześnie pełnomocnik skarżącego podtrzymał jego dotychczasowe stanowisko, a nadto wniósł o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej składając oświadczenie, że nie zostały one opłacone w części ani w całości. Niniejsza sprawa została prawomocnie zakończona postanowieniem Sądu z dnia 1 marca 2016 r. rozstrzygającym o odrzuceniu skargi.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W pierwszej kolejności podnieść przyjdzie, iż zdaniem rozpoznającego wniosek, adwokat M.B. dochował należytej staranności w zakresie reprezentowania interesów skarżącego w niniejszej sprawie, w tym podjął niezbędne czynności zmierzające do nawiązania z nim kontaktu, celem wyjaśnienia kwestii stanowiących przedmiot wezwania Sądu z dnia 23 października 2015 r. Nie można zatem przyjąć, aby odrzucenie skargi stanowiło skutek jego wadliwego działania lub zaniechania. W tym stanie rzeczy zgłoszony wniosek zasługuje na uwzględnienie w świetle kryteriów określonych w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).
Na kwotę 295,20 zł należną pełnomocnikowi strony z mocy § 19 tego rozporządzenia, składa się wynagrodzenie za udział w postępowaniu pierwszej instancji, w wysokości 240 zł wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) powyższego rozporządzenia, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 tego aktu wykonawczego - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 55,20 zł. Niniejsze rozstrzygnięcie podjęto nadto na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Z przepisu tego wynika bowiem, że chociaż niniejsze - nowe - rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., to jednak w sprawach wszczętych i niezakończonych przed tą datą, stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.