Uzasadnienie
Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu w dniu 15 lipca 2008r. wydał postanowienie odrzucające skargę W.W w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. II SAB/Po 153/02. Skarżący celem skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z informacji zawartych w formularzu wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną w źródłem ich dochodów są należne im emerytury w kwocie 2.980 zł. Z wyliczenia zawartego w formularzu wniosku wynika, że wnioskodawca i jego żona przeznaczają na leczenie ok. 1250 zł. W.W. opisując swą sytuację materialną oświadczył, że posiada mieszkanie o pow. 32 m2, którego utrzymanie kosztuje ok. 600 zł.
Na podstawie art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki regulujące przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej uregulowane są w art. 246 §1 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym prawo pomocy w zakresie częściowym Sąd przyznaje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Prawo pomocy jest więc szczególną formą pomocy państwa przyznawanej osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej lub ograniczającej dostęp do sądu. Zauważyć należy jednak, iż zgodnie z ogólną zasadą, strona która wniosła skargę do sądu powinna gromadzić środki finansowe na pokrycie kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Dla uznania wniosku za uzasadniony decydujące znaczenie ma więc brak możliwości zgromadzenia środków finansowych w dłuższym okresie, o ile istniały podstawy do przewidywania tego wydatku. Potwierdza to orzecznictwo sądowe z którego wynika, że ubiegający się o zwolnienie od kosztów sądowych w każdym przypadku powinien poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdy poczynione w ten sposób oszczędności okazały się nie wystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa (zob. postanowienie SN z dnia 24 września 1984r.
II CZ 104/84). Obowiązek wykazania, iż nie jest w stanie zgromadzić odpowiednich środków na opłacenie kosztów koniecznych do prowadzenia postępowania przed sądem administracyjnym, w tym również w drodze oszczędności we własnych wydatkach spoczywa jednak na wnioskodawcy.
W świetle powyższego, mając na uwadze sytuację materialną Skarżącego a w szczególności wysokość deklarowanego dochodu wynoszącego 2.980 zł. przy uwzględnieniu deklarowanych stałych wydatków związanych z leczeniem i utrzymaniem mieszkania wynoszących łącznie ok. 1.850 zł., stwierdzić należy iż W.Wmoże być uznany za osobę, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7, art. 245 §1 i §3, art. 246 §1 pkt 2 ppsa, postanowiono jak w sentencji.
/-/D.Mataczyński
JF