Uzasadnienie
Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. w dniu 10 maja 2010r. złożyło wniosek o udostępnienie informacji publicznej tj. wydanie kopii decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] października 2009r. nr [...].
W związku z nie załatwieniem powyższej sprawy w terminie 14 dni, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej ustawa), Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. reprezentowane przez radcę prawnego G.W. w dniu 28 maja 2010r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze wniesiono o przesłanie żądanej decyzji zgodnie z wnioskiem tj. uwzględnienie skargi w trybie autokontroli. W przypadku niezałatwienia sprawy w powyższym trybie skarżący zwrócił się o uwzględnienie skargi na bezczynność i zobowiązanie WWINB do załatwienia przedmiotowej sprawy, w zakreślonym przez Sąd terminie i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w kwocie [...] zł. (wynagrodzenie pełnomocnika [...] zł., koszty wpisu [...] zł. i koszty udzielonego pełnomocnictwa – opłaty skarbowej [...] zł.).
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy ewentualna odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji.
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi wskazał na fakt, iż wraz z pismem z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] przekazano Stowarzyszeniu informację w formie określonej we wniosku. Mając powyższe na uwadze organ administracji wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Udostępnienie Stowarzyszeniu Zwykłemu Mieszkańców Wsi R żądanej informacji publicznej oznacza, iż organ ten przestał tkwić w bezczynności, co czyni bezprzedmiotowym niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, gdyż nie można zastosować rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) - zob. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów w wysokości [...] zł. stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 200 ppsa w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W świetle powyższego, oczywistym jest zasadność przyznania skarżącemu zwrotu kosztów obejmujących wpis od skargi wynoszący [...] zł. oraz zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Odnosząc się do wniosku dotyczącego zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika, stwierdzić należy, że zasady ustalania wysokości zwrotu niezbędnych kosztów postępowania uregulowane są w art. 205 ppsa, który w § 2 przewiduje, iż do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednakże nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Stosownie do treści art. 205 § 3 ppsa, zawierającego delegację do stosowania odrębnych przepisów w zakresie ustalania wysokości przysługujących należności stronie, do określania stawek opłat za czynności radców prawnych reprezentujących stronę stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.
Nr 163, poz. 1349 ze zm. – dalej rozporządzenie). Zgodnie z treścią § 2 cytowanego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w cytowanym powyżej przepisie, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3 - 4, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nakład pracy radcy prawnego, ograniczający się do wniesienia skargi jak i rodzaj oraz stopień zawiłości sprawy uzasadnia, w ocenie Sądu, przyznanie wynagrodzenia w wysokości stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia. Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa orzekł więc jak pkt 2 sentencji postanowienia.
MZ