Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców [...], reprezentowane przez radcę prawnego G. W. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w załatwieniu wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie kopii dokumentów dotyczących składowiska odpadów komunalnych w [...]:
- 1. decyzji lokalizacyjnej składowiska,
- 2. decyzji o pozwoleniu na budowę,
- 3. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie,
- 4. innych orzeczeń administracyjnych wymaganych przepisami prawa.
Uzasadniając skargę pełnomocnik wskazał, że wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do siedziby organu dnia 31 maja 2010 r. a Burmistrz pomimo upływu 14 dni nie podjął żadnych działań. Pełnomocnik wniósł o uwzględnienie skargi przez Burmistrza w trybie autokontroli, uwzględnienie skargi przez Sąd w przypadku nie załatwienia sprawy w trybie autokontroli oraz zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kosztów postępowania w kwocie 357 zł wyjaśniając, że na wnioskowaną kwotę składają się wynagrodzenie pełnomocnika w minimalnej wysokości, opłata sądową od skargi oraz opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa.
W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta i Gminy [...] wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ administracji wskazał, że wniosek o udzielenie informacji wpłynął do urzędu dnia 31 maja 2010 r., a pismem z dnia 17 czerwca 2010 r. udzielono Stowarzyszeniu odpowiedzi w przedmiotowej sprawie, którą to odpowiedź Stowarzyszenie otrzymało dnia 23 czerwca 2010 r. Dnia 21 czerwca 2010 r. została złożona skarga na bezczynność organu. Do odpowiedzi na skargę załączono kserokopię pisma przewodniego z dnia 17 czerwca 2010 r. do Stowarzyszenia oraz kserokopię potwierdzenia odbioru przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem skargi jest zarzucana bezczynność Burmistrza, polegająca na nie udzieleniu informacji publicznej. Podkreślenia przy tym wymaga, że sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej ppsa). Kognicja Sądu w postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu ograniczona jest do badania, czy organ administracji miał wynikający z prawa obowiązek wydania aktu lub czynności i czy dokonał tego w terminie oraz czy po wytoczeniu skargi nie zaszły przesłanki umorzenia postępowania.
Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust., 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2).
W świetle powyższego zasadnicze znaczenie miało ustalenie czy Burmistrz pozostawał w bezczynności i kiedy ewentualnie bezczynność ta ustała. Natomiast, wobec bezspornych i niebudzących wątpliwości Sądu okoliczności, iż w niniejszej sprawie skargę na bezczynność Burmistrza wniesiono już po pisemnym udzieleniu informacji publicznej, (co miało miejsce dnia 17 czerwca 2010 r.), ale jeszcze przed jej doręczeniem, co nastąpiło dnia 23 czerwca 2010 r., celowym jest zdefiniowanie pojęcia "udostępnienia" odpowiedzi.
Przepisy ppsa nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86). Nie może budzić wątpliwości, że ciążącym na Burmistrzu w tej sprawie obowiązkiem było załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej i to w terminie określonym w ustawie. Podkreślenia przy tym wymaga, że załatwienie polega na zareagowaniu na wniosek i doręczeniu stosownej odpowiedzi wnioskodawcy.
Skoro Burmistrz obowiązany był do załatwienia wniosku złożonego przez Stowarzyszenie to organ obowiązany był zarówno przygotować jak i doręczyć skarżącemu stosowną odpowiedź.
Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz z ciążącego na nim obowiązku wywiązał się poprzez przesłanie pełnomocnikowi Stowarzyszenia wnioskowanych dokumentów (k. 25 akt sądowych). Uwzględniając jednak powyższe, stwierdzić należało, że datą, z którą sprawa została przez Burmistrza załatwiona był dzień doręczenia przesyłki (23 czerwca 2010 r.). Okoliczność ta miała zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, bowiem gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ udzielił wnioskowanej informacji, postępowanie przed sądem administracyjnym stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (identycznie: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2009r. wydanym w sprawie o sygn. II OSK 812/08).
W świetle powyższego, stwierdzić należało, że w dacie wniesienia skargi do Sądu, tj. 21 czerwca 2010 r. Burmistrz pozostawał w bezczynności. Jednakże w dacie, gdy wnioskowana informacja publiczna została udzielona, jego stan bezczynności ustał, a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowo- administracyjne staje się, bowiem bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku nastąpiło zdarzenie, w którego następstwie zakończyła się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku wygasł przedmiot zaskarżenia.
W świetle powyższego postępowanie sądowoadministracyjna w niniejszej sprawie należało umorzyć na podstawie art., 161 § 1 pkt 3 ppsa, o czym orzeczono w pkt. I postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.
AT-Sz