Uzasadnienie
Dnia 20 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) H. H. wniosła skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] kwietnia 1969 r. oraz Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] lutego 1970 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2012 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że środek zaskarżenia nie został złożony.
Pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 12 marca 2012 r. wniósł o uwzględnienie faktu, że bezczynność organu w przedmiotowej sprawie była już skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod sygn. akt IV SAB/Wa 49/11. Jednakże postępowania wówczas toczące się przed Sądem nie odniosło zamierzonego skutku, gdyż od dnia 23 maja 2011 r. organ nie załatwił sprawy. Do pisma załączono oświadczenie Ministra z dnia 19 grudnia 2011 r., z którego wynika, że wniosek Skarżącej zostanie rozpatrzony do dnia 28 lutego 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do art. 52 § 2 ppsa, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.
Regulacje te oznaczają, że jeżeli stronie służą środki odwoławcze w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, to nieskorzystanie z tych środków powoduje niedopuszczalność skargi, jako przedwcześnie wniesionej.
W sprawie bezczynności Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "Kpa". Przepis ten aktualnie stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekle prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Obowiązujące brzmienie art. 37 § 1 Kpa zostało nadane art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), i obowiązuje od dnia 11 kwietnia 2011 r.
Jako że nad Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie ma organu administracji publicznej wyższego stopnia (w rozumieniu art. 17 Kpa), a skarga na bezczynność tego organu została wniesiona po dniu 11 kwietnia 2011 r. (dacie wejścia w życie nowelizacji Kpa), dlatego też winna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżąca winna więc przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu wcześniej wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa, a ewentualnie w następnej kolejności skierować sprawę na drogę postępowania sądowoadministracyjnego.
Ponadto wskazać należy, iż skarga z dnia 24 lutego 2011 r., zarejestrowana pod sygn. akt IV SAB/Wa 49/11, została wniesiona w innym stanie prawnym, niż skarga wniesiona obecnie. Zatem nie można przyjąć, tak jak chce tego pełnomocnik Skarżącej, że skoro uprzednio skarga była dopuszczalna to automatycznie dopuszczalna jest również skarga złożona w dniu 20 grudnia 2011 r.
Skoro Skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa, to jej skarga jest niedopuszczalna i w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ppsa Sąd skargę na bezczynność odrzucił.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.